mércores, novembro 25, 2020

Un Proxecto de Recuperación

Proxecto de Recuperación Galicia 2020 - 2030


1. Reconstruir tódalas aldeas e lugares con criterios de sostibilidade medioambiental (arquitectura e paisaxe)

2. Repoboar as vivendas baleiras no rural e nas pequenas vilas con inmigrantes por un período de DEZ anos.

3. Dixitalizar tódolos servizos básicos dos Concellos:
    - lixo (reciclaxe, compostaxe)
    - auga (consumo e depuración)
    - luz e gas (fotovoltaica, eólica, hidráulica, mareomotriz, aproveitamento de xurros)
    - democracia (Plenos via streaming con posibilidade de participación por chat)

4. Ampliar a fibra óptica a tódolos Concellos de Galicia (concurso competitivo entre empresas solventes)

5. Seguir subvencionando o transporte interurbano e mellorar frecuencias e servizos (app en tempo real das liñas de bus)

6. Facilitar a apertura de negocios en vilas e aldeas (restauración, panadería e pastelería) con reducción de taxas.

7. Escolas de intercambio cultural de experiencias entre Concellos, aldeas e lugares
    - Obtención do título homologado de Animador Socio Cultural para a Reconstrucción e a Resiliencia.
    - Favorecer a aprendizaxe de idiomas a nivel básico (comunicación) con viaxes aos países de orixe dos inmigrantes.

8. Ante estas vantaxes competitivas Galicia será un destino preferente para vivir e incrementar a natalidade.

9. Ao cabo dos DEZ anos: avaliación externa e pública do Proxecto Galicia (auditoria contable, productividade dos responsables, problemas xerados pola iniciativa, propostas de mellora, eliminación e ampliación de accións)

10. O prazo de execución de calquera acción concreta non pode exceder os DOUS ANOS dende o inicio do Proxecto.

Unha VIDA DIGNA como base dun futuro sustentable para Galicia no Mundo !

A calquera que analice de vagar o Proxecto non terá dúbidas das sinerxias positivas de cara á internacionalización da nosa economía e recursos naturais, así como o enriquecemento da bagaxe cultural do noso pobo de cara ao século XXI.

Abrindo as portas de Galicia á VIDA, todos gañamos VIDA !

xoves, novembro 12, 2020

Dejemos entrar la VIDA

Vaya por delante que el actual Gobierno de Coalición "Progresista" (GCP) no es más que un truco político de trileros dispuestos a todo con tal de enrocarse en el poder del Estado.  

A estas alturas de la pandemia es evidente que no se trataba de mejorar la vida de los ciudadanos sino de mejorar la vida de las élites atrincheradas en La Moncloa (6 meses de Estado de Alarma!) y acomodadas en su dacha de Galapagar.

Pero de nada sirven los lamentos. En apenas diez meses nuestro mundo ha sido transformado jurídicamente para blindar su impunidad mediante Fiscalía General del Estado (GCP) y más recientemente mediante una Órden Ministerial que pretende poner bozal a toda crítica contra la acción perversa del Gobierno (ni siquiera es un "ministerio de la verdad" ya que no tiene un titular al que podamos responsabilizar de los excesos).

Una prensa libre e independiente es la base para mantener la salud de cualquier sistema democrático, pero desde el minuto uno de esta pandemia vemos como se han alzado "muros de pago" que han convertido a los medios de comunicación social en simples negocios de la verdad (de sus verdades).

Las redes sociales convertidas en peceras donde es fácil pescar Big Data parar nutrir el algoritmo que marcará al disidente. El infame bombardeo televisivo con programaciones que llevan a la ciudadanía en el mejor de los casos a la depresión (conscientes del peligro y la impotencia) y en el peor, a considerar que somos nosotros mismos los culpables de nuestros males y de nuestras vidas confinadas en la precariedad y en la pobreza.  

Alguien debería clausurar los "magazines culinarios" mientras el Banco de Alimentos no sea capaz de dar cobertura a las necesidades básicas de nuestra población. Es un insulto a la inteligencia poner ante los ojos de nuestros hijos las delicatessen de un mundo infame mientras la inmensa mayoría de la gente apenas alcanzan unas patatas con huevos y chorizo...

Volverán a gastar en idioteces los miles de millones que parecen el maná de una Europa vieja y gastada hasta la náusea: donde ya se degüellan profesores por explicar los Derechos Humanos! Mientras las televisiones retransmitiendo veiticuatro horas elecciones en EE.UU. que venden futuro para octogenarios! Es eso lo que debemos celebrar?

Poblaciones envejecidas y amedrentadas por la pandemia enarbolan un egoismo sin límite en los campos de Moria.

Cae la noche sobre Europa con toque de queda, encerrada en casa, conectada al mundo imaginario de Netflix.

Mientras los muelles de Arguineguín colapsan de vida que llama a nuestra puerta (FRONTEX no abre!)

Somos reos de un GCP que pisa la VIDA y miente cuando habla!

Veamos de frente a los ojos de la Bestia, levantémonos

vayamos a la puerta y dejemos entrar LA VIDA.



venres, maio 15, 2020

Nueva Anormalidad

Un viejo sueño de cualquier tirano consistía en poder encerrar a todos los ciudadanos que no compartían sus mismos criterios acerca de lo que se debe considerar o no como algo normal.

Lo normativo suele encontrarse un paso antes de lo legislativo para cualquier dictadura digna de tal nombre: recuerden que las mujeres no tenían mayoría de edad en este pais hasta cumplidos los 21 años hace apenas cuarenta años. Consideraba el legislador que los peligros de extravío en el sexo femenino eran tan graves que se necesitaba aparato legal para custodiar a las mujeres hasta una edad avanzada. El poder deseaba tenerlas en casa y con la pata quebrada, era lo normal.

También se consideraba una buena costumbre estar en el domicilio a partir de las diez de la noche (salvo en fiestas señaladas) todos los ciudadanos de buen vivir no deberían trasnochar más allá de ciertas horas consideradas “normales”, pues era deseable que estuviesen frescos para emprender la jornada laboral al día siguiente de buena mañana. De ahí la expresión popular: “sábado sabedete, camisa nueva y un polvete” pues normalmente el domingo era día de descanso.

Pensarán que hablamos de la prehistoria de la sociedad, pues no, estamos hablando del confinamiento ante un virus que apenas nadie conoce pero ante el cual todos los gobiernos se han apresurado a legislar su incompetencia.

No estamos encerrados por un temor al contagio, de hecho todos en algún momento seremos contagiados, estamos encerrados especialmente por carecer de medios suficientes para ser atendidos ante un pico de infecciones que podrían colapsar nuestros medios sanitarios escasos y deficientes.

El número de contagiados entre los sanitarios españoles resulta revelador, de ahí los aplausos a las 8 de la tarde, que más que reconocimiento a la labor suicida de nuestros sanitarios eran un recordatorio ritualizado de que los triajes hospitalarios podrían enviarnos al otro barrio!

La tiranía debe contar siempre con vías de escape para mantenerse en el poder: así los llamados trabajadores esenciales aguantan el tirón a pie de cañón, en los mercados de abastos, en las panaderías, en carnicerías y pescaderías, en farmacias, en transportes...las colas fueron la suerte del tonto, gracias que nos dejan bajar a comprar productos de primera necesidad (el gobierno es bondadoso!)

Pero hasta la fecha no hemos conocido cuántos de estos trabajadores esenciales se han contagiado con el virus (y en caso de hacerlo han seguido trabajando como si nada) pues este dato podría resultar revelador para poner de manifiesto la estúpida reacción de un gobierno que prefiere devolvernos a las cavernas antes que emplear criterios sanitarios e higiénicos democráticamente aceptables.

Como hemos indicado los únicos infectados en grado sumo han sido los trabajadores sanitarios (limpiadoras, auxiliares, enfermeras... siempre en femenino) a los cuales los gerentes han condenado a la nueva esclavitud: sin protecciones, sin instrucciones claras, sin recursos humanos -Unidad Militar de Emergencias- incluso se les permitió aislarse en hoteles para volver al día siguiente al tajo en prácticamente las mismas inhumanas condiciones.

Recordemos al Tirano de Siracusa cuando el jóven Platón insistía en que la geometría resultaba imprescindible para el buen gobierno del Estado, su respuesta fue clara, lo único que realmente importa al Estado es recaudar dinero gracias al mantenimiento vivo de los mercados: y envió a su preceptor para ser vendido como esclavo...

Ojalá hubieramos hecho lo mismo con nuestros gobernantes!

El mercado funcionó en la medida que le interesaba al Estado: productos de alimentación (bebidas alcoholicas), farmacéuticos (drogas y tabacos), de limpieza (desinfectantes), funerarias (casi colapsan)... recaudaron más dinero que en cualquier otro momento de nuestras vidas.

Redes eléctricas, informáticas, prensa, radio y televisión como aparatos de proganda full time recibieron las primeras inyecciones económicas para mantener el “estado de alarma” como algo imprescindible para contener la Pandemia!

Considerar normal la reclusión forzosa de millones de personas tenía un coste adicional en nuestros días, debía evitarse la revuelta social a cualquier precio, y sacaron de la manga un instrumento denominado ERTE (convirtiendo en “vacaciones” las restricciones sumarias de empresas y trabajadores no esenciales) unas vacaciones forzosas (permiso retribuido y recuperable) que deberías pasar confinado en tu casa! (si la tenías).

Ni en sueños nuestro tirano podría haber ideado un mejor modo de controlar la vida de sus trabajadores: descansen ahora para que pueda explotarlos más adelante!

Ahora no trabajen, cuando me interese ya los llamaré, quédense quietos y consuman poco!

No creo que a nadie le interese repasar las actuaciones policiales que llevaron a la población a regresar a sus cavernas! Se elogiaba el comportamiento cívico mientras las multas se imponían cinco veces más rápidamente que las pruebas PCR para detectar infectados!

No estábamos a virus, estábamos a multas! Que gracias al estado de alarma y a la ley de seguridad ciudadana (mordaza) nadie podría recurrir sin aumentar previamente en un 50% la sanción económica impuesta por la Única Autoridad incompetente.

Pasados los primeros 60 días abren la puerta de la cueva y nos dicen qué debemos hacer y qué cosas no debemos siquiera soñar en el “Nuevo Estado” (nueva normalidad).

Podemos hacer colas ante ONGs para pedir comida (los ERTE no cobrados nos han convertido en pobres de solemnidad!), podemos llamar por teléfono a Protección Civil para que nos traigan mascarillas (si somos pobres!) pedirla gratuitamente en la farmacia más próxima no es una opción.

Tendríamos que seguir con una larga lista de fases, franjas horarias y actividades permitidas y consideradas normales por la autoridad y otras que ni siquiera se contemplan en un horizonte cercano: no se le ocurra visitar a su madre en una residencia (debe protegerla!) pero puede consumir en una terraza hasta las 2 de la madrugada...!  Después llegará el "toque de queda" y cenaremos a las 8 de la tarde.
 
Seremos más pobres, seremos más sumisos, más dóciles...   Que solos se quedan los vivos

xoves, marzo 12, 2020

Plástico, el gran negocio



Bombardeados con informaciones científicas acerca de los daños que sufrimos por culpa de los plásticos, todo el mundo parece olvidar lo obvio: el plástico se ha convertido en un gran negocio!

Salvo algunos integristas antiplástico (que los hay) en nuestra vida cotidiana no hemos visto reducir los embalajes de plástico por parte de las multinacionales ni de las industrias alimentarias ni de los supermercados. Pero en estos últimos se ha producido un cambio interesante, para la industria del plástico, aunque nos lo venden como un compromiso con el medio ambiente que pagamos sin rechistar.

La humilde bolsa de plástico se ha convertido en un gran negocio (y en un sistema capitalista aquello que produce benefios jamás desaparecerá del mercado!). En estos temas mejor emplear el microscopio: no para analizar la estructura molecular de los polímeros, sino para ampliar los datos económicos de este gran negocio oculto. Pasemos por un minuto a contabilizar en pesetas cuánto ganan las grandes superficies con nuestra confusa y errática conducta medioambiental.

Por una bolsa sencilla pagamos 5 pesetas (0.03 céntimos de €) que nadie toma en consideración.

Si visitan una gran superficie (Mercadona) una bolsa les costará 17 pesetas (0.10 céntimos de €)

Comprenden por qué de este modo perverso jamás desaparecerá el plástico de nuestras vidas?

Es posible que este haya sido uno de los mayores negocios del mundo en los últimos años!

La bolsa era obligada e incluso valorada como elemento de publicidad comercial (Rebajas Corte Inglés) y por supuesto era GRATIS para el consumidor.

Cómo puede desaparecer algo que produce entre un 500% y 1.700% de beneficio bruto ?

Una legislación europea miope y centrada en los beneficios comerciales ha convertido el plástico en uno de los productos más beneficiosos para quiénes comercian con él.

Supongo que hasta los narcotraficantes se habrán reconvertido viendo que esta sustancia no tiene riesgos añadidos y además su uso está garantizado.

La misma política impositiva de un viejo “amigo” de los neumólogos, el tabaco. Ya habrán oído que en breve podremos doblar el precio de la cajetilla de tabaco en España (otro modo de seguir negociando con la muerte!) En este asunto Hacienda se lleva el 80% del valor de la cajetilla, en cada 5 €, el Estado protector se embolsa 4 € (en impuestos) y el euro restante permite a multinacinales y estanqueros vivir holgadamente...

Siguiendo la estrategia de los plásticos, subirán el precio del mayor enemigo de la humanidad para seguir forrándose vía Impuestos Especiales (cuya recaudación, de momento, está transferida a las Comunidades Autónomas: Alí Babá y los 17 ladrones!)

Sin saber cómo estamos tragando las peores políticas posibles: engordar a quienes contaminan y envenenan nuestras vidas sin legislar en contrario en aras de la libertad de empresa!

Claro que la libertad de expresión (para contar esto) se encuentra bastante más limitadita!

Lo más triste del tema es que millones de personas (de buenas personas) están convencidas de que esta mal llamada política medioambiental cambiará nuestro mundo !

Seguimos cociéndonos (como la rana) a toda velocidad...!

domingo, febreiro 16, 2020

Democracia ou barbarie ?

Alemaña 1933


Cando o vello non remata de morrer e o novo non acaba de nacer prodúcense forzas tectónicas que poden rematar en fallas.

As forzas sociais non se poden conter con discursos almibarados mentres os que viñeron para defender os intereses dos de abaixo escalan postos no ranking dos de arriba (primeiro foi o chalet de Galapagar, logo viñeron os sillóns no Consello de Ministras e o futuro dirá onde foi parar a xustiza social que serviu de bandeirín de enganche para achegarse ao poder...)

Tales son as contradiccións que mesmo escenifican rupturas en positivo (cando a división fortalece electoralmente ao "inimigo") coma se entre Unidas-Podemos e Anticapitalistas Andalucía fose normal que unha vez alcanzado o poder dentro do goberno de coalición co PSOE as bases electorais que fixeron posible o pacto "contra natura" fosen prescindibles...  

Botemos un vistazo a Europa, unha muller conservadora -pero intelixente e dura de pelar- como é Angela Merkel non atopa siquera un recambio que na patria do nazismo poda evitar alianzas perigosas. É como si o mundo da sensatez e dos dereitos humanos comezara a derrubarse precisamente dende que Merkel abrira (ou intentara abrir) as fronteiras de Alemaña aos refuxiados da inxusta guerra de Siria (hoxe casi desaparecida dos xornais pero máis viva que nunca)... 

Nese punto comezaron as forzas tectónicas a presionar, ata tal punto que a gran timonel orixinaria da RDA tivo que modificar a política de asilo europea e financiar os "campos de concentración" primeiro en Grecia e logo en Turquía (externalizando o problema e deixando no limbo a situación Libia convertendo o Mediterráneo nunha fosa común sen nomes nin lápidas...) Semella que estamos ante a mesma e terrorífica lóxica aplicada en Auschwitz coñecida como "solución final".

Por iso estamos preocupados polo futuro democrático das nosas sociedades opulentas (onde os cans gozan de máis dereitos que os veciños) e sinalamos aos responsables: aqueles que fixeron da política unha actividade para alcanzar o poder persoal, que lles permite medrar económica e socialmente son responsables de estender entre a poboación a perigosa idea de que unha ausencia total de ética é beneficiosa e ademáis resulta socialmente aceptable. 

Non falamos dos casos de corrupción reclamados xudicialmente, falamos do ascenso persoal (algúns dirán lexítimo) que se fai a través do ascenso ao poder político (dende as comunistas con salarios de 96.000 € por sentar na Mesa do Parlamento de Galicia, ata a feminista do Calvario que reside nun exclusivo chalet da illa de Toralla e preside a Deputación de Pontevedra grazas á alianza co BNG, pasando por quen logo de traizoar a confianza depositada nela por un Beiras Irmandiño ascende ao Ministerio de Traballo forzando as costuras da coalición Unidas-Podemos para se presentar ás eleccións por Pontevedra...)

Son só algúns exemplos de como o cinismo político rematará necesariamente en falla electoral. 

¿De que preocuparase cando a democracia consiste precisamente na posibilidade de prescindir daqueles que non cumpren coas expectativas prometidas? 

Ese é precisamente o problema: cando a inmensa maioría de opcións políticas "sensatas" vólvense cínicas e buscan exclusivamente o poder e non a transformación racional da sociedade é cando aparecen os problemas (cando resucitan os monstruos).

Os que teñen solucións fáciles para calquera problema complexo son elixidos por multitudes escarmentadas por tanto cinismo político. E democráticamente ascenden ao poder aqueles que resucitan os instintos máis baixos da humana condición. Dende os tempos do FIS en Alxeria semella que non aprendemos nada: cando a solución para un proceso de descolonización caeu nas mans da Fronte Islámica de Salvación (FIS) a guerra civil encheu de sangre o país máis civilizado do Magreb. 

Hoxe damos por bo o comportamento de algúns prófugos da xustiza que habitan no corazón de Bruxelas (parlamentarios pola gracia da democracia formal), aceptamos a toma de posesión de cargos institucionais sen acatar a Constitución do 78 (que de momento é a única en Dereito realmente existente) e mesmo aplaudimos ausencias antidemocráticas que negan a lexitimidade dun Rei constitucional cando exerce a Xefatura do Estado (a mesma xefatura que habilita coa súa sinatura os cargos de ministras, as actas de deputadas e mesmo os títulos universitarios que ostentan as súas señorías). ¿Estamos ou non estamos a xogar con lume? 

Semella que a nova república non remata de nacer... precisamente porque os que deberan traballar para facela posible son os primeiros en desertar das súas obrigas políticas, convertíndose unha e outra vez nos paniaguados do vello réxime do 78 que tanto din denostar. 

Coidado coas fallas democráticas, en 24 horas, as urnas poden traernos un panorama devastador...!

mércores, novembro 27, 2019

Pleno VGO

Pleno VGO

Alternativa democrática ao bloqueo no Concello de VGO


        
  
É certo que a cidadanía votou Abel Caballero e ninguén pode cuestionar a súa maioría absoluta, o que sí podemos e debemos cuestionar son certas formas absolutistas na toma de decisións e mesmo nos regulamentos internos do Concello que son causa de moitos sinsabores para aqueles que precisan dunha xestión verdadeiramente democrática (é dicir, unha xestión na que os dereitos sexan iguais para todos, e todos teñamos oportunidade de denunciar un mal funcionamento das Institucións sen ter que pagar avogados e procuradores para algo que é de sentido común resolver falando!)

Así nace esta iniciativa cidadá que imos chamar #PlenoVGO e imos probar se Twitter serve para algo máis que rechouchiar as frustracións colectivas. Non me gusta nada a vida nas redes sociais, pero debemos recoñecer que medio mundo habita nelas, e quixeramos sacarlle certa utilidade democrática. Aproveitando a súa horizontalidade (en principio na rede calquera pode falar, e ninguén ten a vara de mando para facer calar!) quixeramos convidar a tódolos que consideren que a súa voz non está a ser verdadeiramente representada nas Institucións para falar nestes Plenos Virtuais.

O uso dunha única etiqueta (hashtag, qué nome máis ridículo!) pode chegar ben lonxe se tódolos participantes empregamos únicamente estas etiquetas dun xeito intelixente: #PlenoVGO #Vigo #Galicia (ou calesquera outras que se irán acordando nos propios fíos desta inciativa)

Dez anos atrás creamos un grupo chamado VigoDenuncia nunha rede fotográfica Flickr (non demasiado popular) e tódolos meses enviamos informe vía e-mail ao Pleno do Concello de VGO.

Nin que decir ten que o resultado foi sempre o silencio espeso. Nin goberno nin oposición tiveron a ben considerar as denuncias que aínda hoxe figuran colgadas nas páxinas de VigoDenuncia.

Despois tentamos chegar vía Twitter para facer máis visibles as denuncias colgadas no grupo, pero este ano 2019 coa aplastante maioría absoluta do Caudillo Local, bloquearon a miña conta supoñemos que para evitar molestias e impedir a difusión das denuncias (Abel Caballero e Carmela Silva puxéronse de acordo para bloquear e silenciar a palabra da cidadanía en VGO!)

Cremos na liberdade de expresión como dereito fundamental de calquera sistema democrático, cremos tamén na liberdade de información como garante da transparencia que fai posible unha gobernanza amable das cuestións que afectan ao común.

A primeira queda cercenada ao bloquear as contas dos “disidentes” a segunda -a liberdade de información- está a ser corrompida vía subvencións aos grandes medios de comunicación (Faro de Vigo, Voz de Galicia, TeleVigo...) que durante a pandemia activaron prácticas neoliberais, coma os “muros de pago” (ou pagas dúas veces ou non tes acceso á información!)

En resumo: tentamos influir dalgún xeito no bo goberno da cidade, pero estamos illados ou perdidos nas redes sen que a nosa voz teña un lugar público, aberto á participación de todos!

Os partidos políticos sabemos que teñen outros intereses (escanos, cargos públicos, etc.) Invitamos aos partidos políticos ao debate público vía #PlenoVGO pero quede claro que alí ninguén poderá bloquear o que non lle guste... e no caso de que suceda, a asamblea soberana, poderá votar o ostracismo da persoa que sexa denunciada por prácticas antidemocráticas!

Aquí o ostracismo tería máis repercusión que unha condena do Supremo; no caso de que alguén solicite votación de OSTRACISMO o cidadán mantén o dereito fundamental a se defender ante todos, pero se logo dun tempo prudencial (poñamos 3 meses) a asamblea soberana vota por folgada maioría solicitar a condena ao ostracismo (dez anos fóra da polis na Atenas de Pericles!) todos estaríamos comprometidos a “bloquear” a conta da persoa en cuestión !

Digamos que o proxecto é horizantal, aberto, libre, sen compromisos de ningún tipo, e busca únicamente un consenso cidadán disposto a mover o bo goberno da institución pública que nos pertence a todos por igual, voten o que voten e pensen o que pensen!

Quixeramos que fose o lugar onde a palabra e os argumentos venzan e convenzan e non os tícs autoritarios que estamos a padecer.

Teremos éxito na medida das nosas forzas e do tempo que sexamos quen de empregar para argumentar, propoñer e publicar emendas e proxectos que precisamos levar adiante nunha cidade viva e aberta!

Como xa sabemos que non debemos agardar resposta algunha da Institución, sería a propia rede mediante as etiquetas #PlenoVGO e outras asociadas a que se encargaría de manifestar a nosa indignación (non cremos en absoluto nos chamados trending topic, nin os buscamos, nin son necesarios, pero sabemos que algunhas persoas os necesitan máis co aire que respiran: Abel Caballero e Carmela Silva

O proxecto quere ser un camiño democrático para facer chegar a nosa voz máis lonxe e ir tecendo unha Verdadeira Rede Social Cidadá ! (non xa virtual, senon corpórea que poda volver encher as prazas públicas nas que compartir a vida!) 



*Nota sobre o anonimato :

Consideramos que as “listas negras” son práctica habitual no mal goberno da cidade. Estas malas artes son empregadas por algúns para silenciar ao mensaxeiro! É por iso que lonxe do tópico de que o anonimato é contraproducente, aquí valoramos o dereito á propia imaxe e á liberdade de expresión que poderían verse coartadas cando a identidade é pública e as persoas poden ser sinaladas polo sempiterno delator infiltrado. Para garantir a máxima liberdade respectamos escrupulosamente o anonimato neste proxecto cidadá.

É cousa de cada quén decidir como quere intervir no espazo público: tanto nos tén que veñas con burka ou non, o que importa é tratar os temas e buscarlle solucións, o resto deixámollo a partidos, asociacións e sectas de todo tipo que precisan DNI e Telefone...



mércores, outubro 02, 2019

Algo está a pasar...



A liberdade de prensa está transformándose en prensa de pago, as redes sociais bloquean ou silencian aos usuarios díscolos, a capacidade de facer calquera crítica está cada vez máis lonxe da xente. Á vez as televisións convírtense masivamente en medios de opinión pública bombardeando á cidadanía sen compaixón vía comentaristas dunha pura especulación tediosa (tanto tempo en campaña electoral permanente que xa ninguén soporta as mentiras nin as medias verdades!)

Pero imos por partes, que os xornais directamente "subvencionados" polo poder político sexan os primeiros en pechar as súas edicións esixindo un copago pola información é, cando menos, curioso: os cartos recibidos de gobernos locais e  autonómicos lles dá unha vantaxe competitiva e os envalentona para cobrar dúas veces polos contidos que publican, limitando as informacións libres ao estrictamente protocolario: se queres saber algo diferente, paga!

A liberdade de prensa está no aire, e o dereito a unha información veraz está cada vez máis lonxe do común dos mortais, así os estados de opinión vanse conformando a un único mantra repetido ata a náusea en tódolos medios (o relato!).

A información degrádase nun conto para nenos carentes de criterio (hoxendía ata os nenos teñen criterio propio!) Sen o dereito a unha prensa libre a democracia esmorece! Este semella ser o fin dos muros de pago: levantar muros de silencio!

Cada día volvémonos máis papanatas, xa nin falamos entre nós, porque todos recibimos exactamente as mesmas noticias, a mesma desinformación. Prodúcese así un silencio cómplice co statu quo, a vida é como é e non hai que lle facer... Calquera que desexe ir máis alá dos lugares comúns convírtese en "sospeitoso" que precisa de tratamento psiquiátrico que o integre no  espléndido mundo dos silencios cómplices.

Outros cren estar a salvo nas redes sociais (que nin son redes, nin son sociais!) onde habita o "algoritmo" que controla, filtra, censura e bloquea comentarios inoportunos. Cando a máis poderosa das "rateiras mediáticas" (Facebook) recoñece públicamente a existencia de 2.500 MILLÓNS de contas falsas nos seus servidores, nin siquera é unha noticia digna de mención!

Aínda así -diredes- existe algunha prensa "seria" que mantén certa ética xornalísica e que permite facer comentarios sempre que non se vos ocorra engadir enlaces a outros medios que melloren a comunicación (La Vanguardia), esta conducta é considerada spam e está rigorosamente prohibida.  Se queres comenta minuto a minuto, de xeito que a túa crítica dure exactamente un minuto na rede, o tempo que tardará en publicarse a seguinte noticia (silencio programado).

Como curiosidade, un xornal que hai dez anos era o líder da censura, que filtraba tódalas mensaxes en función dun único criterio "amigo-inimigo" agora é un dos máis comprometidos coa liberdade absoluta para enlazar calquera páxina, blog, vídeo, ou tuit sen restriccións (El Pais - Cadena SER). Mesmo implementaron a figura do "Defensor do Lector" que no caso de erros graves nas publicacións son quen de editar non só unha fe de erratas senon mesmo unha columna enteira rectificando a información errónea (claro que o fan logo de seis meses!

Semella que El País aprendeu a lección: poñerlle portas á liberdade de expresión e de información conduce á irrelevancia do medio, provocando unha dramática caída na confianza dos lectores!

En Galicia debe ser este o obxectivo: converterse en irrelevantes! Publiquen o que publiquen é así e así debe ser! Para iso son a prensa subvencionada que mantén a diario a gran mentira de que todo está como debe estar. Que calquera cambio é sempre contraproducente (para os seus intereses!)

Chegados aquí conviría preguntar canto gastamos en construir estes muros de silencio? 

A Xunta de Galicia mediante "concursos amañados" financia á prensa-amiga con 15 millóns neste 2019 (suliñar que estamos en ano tetraelectoral: xerais anticipadas 28A, municipais, autonómicas 
-para algúns- e europeas 26M, e de sobremesa a repetición das xerais 10N) Todo un agasallo económico para os medios que están a levantar muros de silencio e de copago! 
(mención especial merecen o Faro de Vigo e La Voz de Galicia

A moita distancia pero non por iso de menor impacto está o Concello de Vigo (para ser precisos Abel Caballero!) que agocha en "contratos menores" sen publicidade e a dedo 784.000 € no ano 2018, para actualizar os datos cómpriría ter un "becario" a tempo completo que siga rebuscando nas páxinas de "transparencia" (nunca a transparencia foi tan opaca!) e averigüe canto diñeiro público foi parar á propaganda no "ano das luces" 2019.
(especial mención merecen TeleVigo e Faro de Vigo


En resumo, cos nosos cartos aplastan a democracia enterrando a liberdade de prensa para que outros vivan das institucións!

Agora xa podemos votar con "plena liberdade" sabendo que xamáis teremos unha verdadeira información!

Algo está a pasar, a ninguén lle importa !



Adenda:

Tenten intervir nas redes e comprobarán como os políticos son os primeiros en bloquear e silenciar inoportunos comentaristas.

Son democráticamente elixidos -todos coinciden na importancia da participación cidadá para mellorar a calidade das institucións- pero o seu comportamento está moi lonxe destas afirmacións:

O comportamento dos políticos mostra con claridade outra realidade:

-- Parece mentira que se atrevan a levarnos a contraria!
-- Difaman e terxiversan o sentido das nosas palabras!
-- Nós estamos lexitimados polas urnas para establecer un relato construído con moito esforzo!
-- Os lacazáns colgan un tuit falso e botan por terra a nosa credibilidade!
-- Debérase lexislar para impedir aos trolls intervir nos medios!

E logo de medio minuto dánlle ao botón do pánico:

-- Bloqueado!  Non darás máis a lata e poderemos construir o "noso relato" sen interferencias!

Silencios e rechouchíos: borregos seguindo a borregos que van por diante ?

Aceptamos que os medios e as redes funcionan así, que este comportamento é normal, que é democrático bloquear ou silenciar ás persoas que non pensan coma nós, e o facemos de xeito automático, a golpe de clic.

-- Sen dar razóns, total para que...?
-- Eso sería como "alimentar ao troll" (nós estamos por riba desa trampa!)

Silencio!

Somos cómplices de considerar a liberdade de expresión cousa do pasado!

Cando pagamos dúas veces estamos mellor informados ?

martes, agosto 20, 2019

Democracia telefónica, no gracias


En la era de las comunicaciones, del Big Data, de las redes (a)sociales, del dividendo digital que machacará nuevamente a todos los hogares para dejar vía libre al todopoderoso 5G, resulta obsoleto que para acceder a nuestros representantes tengamos que dar nuestro número telefónico antes de abrir la boca.

Hoy ya no es nuestro DNI la principal seña de identidad, hoy desde la policía hasta los banqueros obtienen datos sensibles con un simple número de teléfono, y no nos olvidemos que nuestros políticos tuvieron la desfachatez de aprobar una ley que les permitiría enviarnos información electoral sin nuestro consentimiento... (?)

Bien está si la identificación fuese para todo el mundo (republicana) pero cuál es nuestra sorpresa cuando visitamos la campeona de las redes (a)sociales (twitter, ese lugar utilizado por Trump e inmediatemente difundido por todas las televisiones y medios de prensa!) y comprobamos que la inmensa mayoría de sus señorías y adláteres no tienen siquiera la decencia democrática de activar la función (MD) mensajes directos!

Como sabéis cuando los nazis ocuparon Holanda no tardaron ni una semana en visitar a todos y cada uno de los judíos holandeses, pues con la mejor intención, la burocracia del Reino de Holanda había registrado minuciosamente a todos sus judios para garantizarles la libertad religiosa y "proteger" sus derechos.  Maldita protección!

En la actualidad "Podemos" irrumpió en escena con la inercia del 15M considerando que la tarjeta de presentación de cualquier ciudadano debería ser su teléfono movil (los fijos son cosa del pasado!) de modo que cualquier votación (democrática?) debería regirse por el Imperio Telefónico! 

Pues sepan sus señorías que (también en Holanda) miles de ciudadanos han reclamado su derecho a votar en urna (lo telemático lo carga el diablo!). Pero aquí, en esta España de vacaciones perpetuas, a nadie parece molestar la obligatoriedad de ceder el número de teléfono para acceder a tus derechos civiles!

Los acaldes -gente pegada al terruño- hace tiempo que han descubierto como un listado telefónico puede garantizarle su éxito en debates -monólogos- televisivos locales. Dirán los ingenuos que este arte de filtrar los números del "enemigo" es más viejo que el mundo y que siempre se ha venido practicando; sin embargo las cosas no son tan sencillas: existen números ocultos (de pago) y también las líneas telefónicas públicas (en demolición).

Al grano: mientras sus Señorías (y demás figuras públicas) no tienen a bien abrir sus MDs en twitter, la propia plataforma es lo suficientemente eficaz -vivimos en el mundo del algoritmo- como para impedir el envio de mensajes directos (MD) a una persona que no haya autentificado su cuenta mediante el registro telefónico! Voilà, el círculo se ha cerrado!

Quizás te cuele un mensaje directo para "saludar" pero cuando el algoritmo detecta que usted es persona discreta y celosa de su privacidad, automáticamente bloqueará esta función (MD) y aparecerá en pantalla este mensaje: Función Bloqueada: Para desbloquear esta función, verifica tu número de teléfono. 

Muy amables, muy correctos, y sobre todo muy CURIOSOS! Demasiada curiosidad para tan poca eficacia comunicativa! 

Sostengo la polémica tesis de que las RR.SS. son redes pero no son sociales! Son complejas ratoneras en las que usted es la rata y el algoritmo el propietario de SU información. 

Vayamos por el otro camino, el cammino institucional: sus Señorías tienen una cuenta de correo-e para comunicarse con la ciudadanía (Grupos Municipales, Diputaciones, Parlamentos autonómicos, Congreso y Senado.  ¿Hay alguien ahí?  

Salvo contadísimas excepciones en esos lugares nunca hay nadie. Están todos en las RR.SS. tuiteando full time y poniendo verdes a quiénes osen criticar sus posiciones! 

¿Es esto lo que entienden por una auténtica PARTICIPACIÓN democrática?  

Estos han confundido a Habermas con el "teléfono de la Esperanza"!

Antes de suicidarse políticamente (votando a la última sigla) deje su teléfono, ya le llamaremos... 
...sus Señorías no están disponibles en estos momentos...

Su republicanismo es pura cuestión "nominal" (de nómina!)

Dejemos de replicar estúpidamente en las redes sociales, engordando y retuiteando el ego de sus Señorías!

La libertad no se mendiga, se conquista!

mércores, xullo 03, 2019

Contra o modelo da propaganda !

Non sabemos onde deu a volta o mundo, pero o mundo dá voltas tódolos días!

Ocupados nas nosas vidas cotiás, afogados polas urxercias do capital, tiramos polo camiño do medio sen pensar siquera que imos directamente camiño da nosa sepultura!

Para falar de vagar sobre a liberdade de expresión e a calidade dos medios de información cómpre ter algún referente, e sinceiramente penso que Chomsky sabe máis por vello que por demo: cando falaba do Modelo da Propaganda sabía ben o que dícía: que todos formamos parte do tinglado, e seguramente a única saída será o fin da liberdade (a escravitude das mentiras compartidas!)


Os cinco filtros básicos que dominan en maior ou menor medida aos medios de comunicación de masas son : o diñeiro (os intereses económicos dos accionistas dos medios), a publicidade (e a presión que exerce sobre os medios patrocinados), as fontes de información (normalmente axencias de noticias privadas ou departamentos de prensa de partidos políticos ou de institucións públicas e privadas), os comentarios lixo (flack) que poden facer caer a reputación dun medio en virtude da repercusión mediática do autor (en certas redes sociais este perigo é evidente) e, por último, o gran filtro da seguridade nacional (quen se atreve a publicar algo sobre a vida dun “terrorista” ou dun “narcotraficante” sen consultar antes coa asesoría xurídica?)

Como vemos todos estamos implicados polos filtros que van convertendo a “información” pouco a pouco en pura “propaganda” (dicimos e escribimos o que algúns queren ouvir, evitamos dicir o que a outros poda molestar, e mesmo autocensuramos calquera expresión “humorística” non vaia a ser que alguén nos poña unha querela criminal!)

Pero logo de analisar os atrancos á liberdade de información deberamos preguntarnos se aínda queremos ser xornalistas ou preferimos transitar cara ao departamento comercial de publicidade.

É honesto recoñecer que ninguén vai apoiar o noso esforzo, que vivimos tempos nos que a multitude xulga e condea antes de enxuiciar racionalmente as novas que se publican nos medios; que a ninguén se lle pode pedir máis do que se está disposto a dar...

Pero ás veces cómpre facer unha paradiña e pensar se foi ese o impulso que nos levou a fundar un medio de comunicación alternativo, se queremos vivir coma tantos e tantos escravos da información allea e publicar o que dictan as normas (e o sentidiño común!) ou se cando tomamos a decisión de abrir unha xanela á liberdade críamos que o poder da prensa podía facer cambiar o mundo...?

Hoxe seguimos na mesma incertidume: ¿os novos medios nacen para abrir xanelas ou nacen para acaparar audiencia e recursos económicos vía publicidade? Son medios de parte, onde as novas só poden ver a luz se son conformes aos intereses dos patrocinadores (partidos e sindicatos), son medios de entretemento dos usuarios (onde vendemos noticias morbosas que disfrazan a realidade converténdoa en puro sensacionalismo...), son medios subvencinados pola Administración de turno (dende a Xunta aos Concellos pasando polas Deputacións) que abren seccións de pago para recaudar dúas veces grazas ao vello conto da leiteira... Son medios que viven entre o fusco e o lusco da información e da mentira declarada!


Pero hai outros medios que son indispensables: que teñen vocación de xornalismo comprometido coa realidade, que non se conforman co bruído mediático retuiteado un millón de veces, que son fieis á verdade (sexa esta o que sexa) e que dan aos seus lectores a oportunidade de expresar o que pensan sen restriccións nin censuras previas... ¿Canto valor teñen estes medios?

Algúns sabemos que os vigueses somos aporofóbicos grazas a Juan que leva máis de dous anos acampado diante do Concello máis premiado e mediático do mundo... (se léramos Faro de Vigo non teríamos nin idea do que estamos a falar...)

Algúns sabemos que En Marea foi colonizada pola vella esquerda do PCE-EU pero se leramos La Voz de Galicia diríamos que o problema da nova política das Mareas está nos “podemitas”...

Algúns coñecemos que o afán privatizador non é exclusivo do PP-PSOE senon que está no ADN dalgúns nacionalistas que gobernan Ribadeo...

Algúns medios foron quen de publicar con detalle a frustración na tramitación da ILP sobre a pobreza enerxética en Galicia, mentras os que len outra prensa consideran que pagamos a luz máis batara do mundo... case de balde!

Que non teñamos políticos á altura da prensa independente non quere dicir que teñamos que matar ao mensaxeiro!

Que teñamos que aturar os monólogos de Yolanda Díaz no Canal24Horas non pode converternos en cautivos das traizóns perpetradas por esta muller en Galicia! (Alexandra Kolontai)

Que La Sexta nos faga tragar o talante hiperdemocrático de Abel Caballero resulta indignante...!

E así poderíamos seguir falando das canteiras do Courel, dos recheos das rías galegas, das macrodepuradoras que non depuran, da xustiza que non xulga narcotraficantes, das mortes silenciosas executadas polas listas da morte do SERGAS, ou dos médicos en folga por unha sanidade de calidade para a poboación que paga os seus servizos!

Que non teñamos políticos á altura desta prensa independente, non quere dicir que teñamos que matar oa mensaxeiro!

Son tempos difíciles, para todas, pero non podemos seguir aturando tantos silencios cómplices!

Que teñamos medios “alternativos” que impiden a voz dos lectores na maior cidade de Galicia, non nos fai avanzar na boa dirección. Pero sí alentamos o esforzo calado doutros medios que cicais con menos fortuna están colonizando as bisbarras desta terra para abrir xanelas de futuro favorecendo a complicidade dos seus lectores...

É posible que teñamos diante un muro pero tódolos muros rematan caendo...!

A liberdade de información e de expresión é o cerne dunha democracia adulta, sen ela calquera votación pódese converter nunha rateira na que a xente entra pero xa non atopa o camiño de saída...

Unha prensa libre é un gran faro que alumea aos mareantes na súa longa noite de pedra...!



sábado, maio 25, 2019

Facebook. Gran Mentira Azul



Como podemos fiarnos dos datos que facilita a rede social hexemónica no mundo? 

Si eliminou 2.200 millóns de contas falsas no primeiro trimestre de 2019, alguén cre que a rede do ególatra Mark Zuckerberg conta realmente con 2.300 millóns de usuarios regulares?

O seu dominio da industria publicitaria repórtalle un valor aproximado de medio billón de dólares!
(En cristián 500 mil millóns de dólares) Esta miserable rede enganou e mentiu a todo o mundo desde os seus comezos, inflando e creando millóns de contas falsas manexadas automáticamente por un bot e dirixindo os seus ataques a aqueles nodos que pretendían organizarse libremente para cambiar o mundo (15M e demais foros alternativos) sementando odio e desconfianza alí onde actuaba... e deixando fluír o tráfico sen intromisións naqueles nodos que engordaban o seu negocio publicitario.

Ata que a Unión Europea estableceu regras de transparencia contra o Xigante Azul, esixindo coñecer as súas contas con merididana claridade e reclamando o pago de impostos polos dividendos obtidos. Agora di elimniar 2.200 millóns de contas falsas? Cando debemos crer a este mentioso compulsivo? Cando presumía de ser a rede social hexemónica do mundo, ou agora que adelgaza un 50% antes de facturar e pagar os impostos...?

Sabemos cas grandes compañías en calquera sector están infectadas por grandes mentiras, os seus gabinetes legais traballan 24 horas ao día para evitar as leis fiscais e seguir crecendo sen límites converténdose en oligopolios que dominan o noso espazo público e privado.

Hoxe quixera reflexionar sobre o noso comportamento como usuarios da sociedade da información.

Por que somos tan imbéciles? En sentido literal “in baculum” é o que precisa do bastón para camiñar, que precisa de que outro lle faga parecer o que non é (dereito e firme), que precisa de escribir os seus pensamentos nun lugar alleo para que os lectores reciban o seu discurso envolto nun formato que lle dea prestixio ou certa credibilidade... neste sentido somos imbéciles.

Hai máis de dez anos tiñamos unha fantástica rede social galega, construida por galegos, e na que falar do noso e intercambiar ideas e pensamentos mediante as mellores e máis avanzadas tecnoloxías da comunicación naqueles tempos iniciais das redes sociais.  Cabozo fixo posible a videoconferencia a catro bandas moito antes de que o Xigante Azul tivese siquera pensada isa posiblidade... pero ninguén quixo apostar polo noso.

Moitos daquela consideraban pouca cousa o fenómeno tecnolóxico propio e foron buscar o bastón noutro lugar máis alonxado (seica o inglés tiña imán para os papanatas que consideran minorizada a súa lingua propia).

Así unha rede autóctona con máis de 4.000 usuarios deixámola esmorecer e fomos buscar “prestixio e recoñecemento” ás caixas de cores esvaradizos de funestas arquitecturas pero revestidas dun aquel estranxeiro que semella ser algo máis importante, máis avalado pola globalización angloamericana.

Se Facebook fose chinesa ou árabe non tería o éxito que tivo, pero acostumados a consumir o cinema holiwoodiense tamén pensamos que estar nas redes do Imperio tiña un aquel engadido que facíanos importantes!

As mentiras tiñan as pernas curtas.  Zuckerberg foi sempre un chismoso, quixo saber como tiñas as tetas as rapazas do campus universitario sen sair siquera da súa habitación.  E logo quixo saber como eran os pensamentos máis íntimos dos usuarios da rede, e para saber máis comezou a solicitar datos, número de teléfono, enderezo, código postal, xeolocalización, vídeos en directo, e todo ese potencial converteuse no Big Data.

Pero mentiu, nin era unha rede social nin era hexemónica, só nolo fixo crer e fomos crédulos por imbéciles!

Por non crer en nós mesmos, por non apostar pola nosa intelelixencia, por non crer que éramos mellores que aqueles que viñan do mundo das Universidades Privadas Estadounidenses.

Sempre papanatas, sempre mirando ás cimas do Everest (colapsadas por turistas) cando dende o monte Tegra o mundo está aos nosos pés... Sempre considerando que o futuro vai vir de fóra, coma se esta terra non fose suficientemente vella e sabia como para acreditar nela e exportar ao mundo a nosa sabiduría e o noso coñecemento.

Papanatas, imbéciles, escuros... con páxina en Facebook !



P.S.

Hai meses pensei que Cabozo ía pechar para sempre, afortunadamente segue VIVO e agardando o regreso dos que foron a Vigo por ver Cangas! 

Cabozo non precisa eliminar ningunha conta falsa, porque nunca dixo mentira !

sábado, decembro 29, 2018

Abel City



Cando as cidades do século XXI se caracterizan pola apertura das súas institucións á cidadanía (Barcelona Ciutat Oberta cun orzamento de 700.000 €) en Vigo as decisións políticas están ben lonxe da vontade da xente!

Temos un Caudillo que toma as decisións amparado na súa maioría absoluta e decide instalar ascensores por toda a cidade cuxo mantemento correrá a cargo dos veciños a perpetuidade, como sabemos este mantemento non é precisamente barato, ademáis converte os espazos públicos en espazos privados sen que ninguén teña siquera dereito a discrepar (O Hotel Samil foi vendido por 2,6 millóns convertendo 1 hectárea á beira da mellor praia de Vigo nun negocio privado a beneficio de Manuel Jove e Cía.)

Os coarenta pisos no centro da cidade subastados ao mellor postor deixan a Vigo sen recursos para atender a familias desafiuzadas por non poder facer fronte aos contínuos incrementos do aluguer froito desta crise interesada que se prolonga xa por máis de dez anos e multiplica a desigualdade convertendo a persoas de clase media en excluídos sociais.

As formas autocráticas transmitidas polo alcalde ao longo destes 12 anos de goberno contaxian perigosamente ás formacións políticas que din ter nacido da xente común e que se instalan no oscurantismo político, máis preocupados polo seu futuro persoal e sementando contínuas divisións na unidade da esquerda, mentres deixan camiño libre ás políticas neoliberais que están transformando Vigo nunha cidade para ricos.

Como recolle Carla Leiras (portavoz de Os Ninguéns) Abel Caballero non é máis cun síntoma do que a cidadanía de Vigo desexa: queremos vivir coma se non pasara nada. Ninguén quere afrontar que os problemas están aí por moitas luces de Nadal que lle poñas.

Para solucionar os problemas todos deberamos implicarnos moito máis pero os que dín representar ao resto teñen maior responsabilidade á hora de decidir cales son os camiños máis sensatos para saír deste pozo xuntos e poder afrontar o futuro unidos.

Estamos lonxe de entender que a cidadanía non soporta máis esta dicotomía sen abrir loitas profundas entre os que podan manter os privilexios e o resto da xente convertida en súbditos que nunca van cuestionar o statu quo que lle presentan como algo natural.

Podemos aceptar que o nivel cultural da cidade sexa baixo e a cultura televisiva non mellore os estándares da poboación, pero o que non estamos dispostos a aceptar é que se nos trate coma nenos sen criterio propio, que non saben o que é bo para eles, e teñen que ser tutelados permanentemente.

O novo proxecto Pantoque que enche o MARCO non é máis cun proxecto persoal dunha familia viguesa (Astaleiros Armada) que volve a ocupar o centro da cidade, como se aínda vivísemos nos anos da ditadura, unha loa aos traballadores do metal (xa desaparecidos, nin temos formación profesional técnica, nin pagamos salarios dignos aos que constrúen os barcos de luxo que vendemos a prezos de ganga).

O relato oficial segue falando da cidade que fomos (Vulcano a punto de pechar) e os barcos nas rotondas apuntan a un pasado que non existe dende a reconversión naval que únicamente nos deixou unha película (fermosa e triste) daqueles luns ao sol...

Disque temos a mellor rede museística municipal pero ninguén sabe o que esconde... Esquecida en catro ordenadores obsoletos está toda a obra fotográfica de Pacheco, os mellores cadros non están na pinacoteca, andan perdidos por despachos e corredores sen que a xente teña siquera conciencia da súa existencia... A colección permanente de Abanca (Caixa de Aforros) foise cara Santiago porque o alcalde non tiña interés en falar cos novos donos (os que remataron en prisión caíanlle mellor!)

¿Cómo é posible que a SAREB (o banco malo que rescatamos todos) estea a construir pisos de luxo na esquina de Rosalía Castro con Serafín Avendaño? Vigo non dispón de ningún piso para acoller familias en risco de exclusión social, nin que teñan nenos cativos nin que teñan persoas maiores dependentes. Mentres a xoia do arquitecto vigués Bar Boo (Edificio Cíes) morre sen que niguén faga nada por recuperalo (nin siquera de balde!)

Pero o Caudillo gasta en tirolinas e parques infantís de infarto, de vida útil descoñecida, non máis alá de dez anos. ¿E logo qué, outro parque máis moderno? ¿Outra beirarrúa con parterres cheos de mangueiras de caucho? ¿Outro ascensor que nos leve directamente ao Parque Zoolóxico da Madroa?

Algo se lle ocorrirá, mentras van pasando outros 12 anos perdidos para todos nós !

¿Sinceiramente queremos seguir vivindo en Abel City?

martes, xullo 24, 2018

Estado Vividor


Son moitos os que aíndan pensan que o Estado somos nós, e nada máis lonxe da realidade, para comprobalo bastarán uns exemplos elementais.

O Estado publica lexislación dabondo na que fala do perxuízo que causa na poboación as labores do tabaco. Mesmo educa na prevención de alcol e drogas e moitos consideran o tabaco unha droga moi dañina que debemos combater!

Non vou falar dos narcos galegos (nin dos tempos do Winston de batea) imos ver cal é o negocio do Estado (Facenda Pública) sobre as labores do tabaco legalmente vendido nos estancos do país. 80% son impostos e 20% o custe real do producto (incluíndo ganancias do produtor, exportador, loxística e comercialización dun paquete de tabaco). O ano pasado 2017 a recadación por impostos e taxas derivadas das labores do tabaco alcanzaron a bonita suma de 9.000 millóns de euros! Agora podemos entender que o tabaco lonxe de prohibirse (se é tan malo como dín) repunte e siga tendo tódalas facilidades de venda (máquinas expendedoras en calquera lugar ao alcance de calquera).

Se un paquete de Camel Essential custa no estanco 4,60 € a Facenda Pública recada 3,68 € por paquete (80%) mentras o custe restante 0.92 céntimos de euro son para pagar o produto e as ganancias dos proveedores! Non é de estrañar que nos anos 80 moitos galegos se fixeran co negocio do tabaco de batea! Os beneficios son enormes e os riscos escasos.

Pero agora no século XXI o Estado aprendeu a lección: para que imos perseguir contrabandistas cando o propio Estado pode beneficiarse do negocio? Bastará establecer controis aduaneiros axeitados e poñer a funcionar a máquina de gañar cartos!

A esa señora que o outro día protestaba nun semáforo porque lle molestaba o fume do meu cigarrillo debera dicirlle que grazas aos meus impostos existe o semáforo e o paso de peóns no que estamos detidos respirando tódolos fumes dos coches que pasan diante nosa!

Vexamos outro exemplo sinxelo: canto custan catro laxanxas (1 kilo con 22 gramos, segundo a báscula de Mercadona), catro laranxas custan 1,53 €, é dicir que para inxerir fruta debo pagar 0,61 céntimos de euro máis co que custa realmente un paquete de tabaco!

Neste negociado Facenda mete o nariz un 4% polo que recada 6 céntimos por catro laranxas! (un céntimo máis do que custa unha bolsa de plástico hoxendía!)

Imaxinen vostedes que calquera día a Facenda Pública do Estado buscando solucións para resolver o contínuo déficit de caixa puxera taxas e impostos ás catro laranxas por valor dun 80% sobre o custe do produto? Vostede iría mercar catro laranxas e pagaría 2,75 € (o Estado recadaría 1,22 € por catro laranxas e vostede seguiría levando a casa 1,53 €uros de laranxas!)

Case mellor non damos ideas, non vaia ser que alguén as poña en práctica!

Vexamos agora cantas laranxas poderíamos mercar polo que custa un paquete de tabaco (4,60 €)?
Arredor de 3 kilos de laranxas coas súas vitaminas que abondaría para comer toda a familia e pagando un prezo xusto ao produtor, distribuidor e comercializador das froitas!

Entende vostede que o Estado non somos nós, e que pola contra padecemos un Estado Vividor que lonxe de preocuparse pola saúde das xentes o único que lle interesa é recadar miles de millóns á costa da noso benestar, saúde e felicidade?

Seguramente a ninguén importa en que gastan os 9.000 millóns do ano 2017, pero a mín sí me importa, porque cada día que me achego ao estanco a mercar un paquete de veleno é un día menos para mercar froita “fresca” que está polas nubes no país das laranxas!!!


Se lles parece outro día falamos do custe do peixe fresco que está para alucinar !!!



Nota Bene:

O SERGAS asasino ten a virtude de non ocultar as súas intencións cando na propia páxina oficial no apartado Axudas para deixar de fumar, ten a pouca vergoña de enlazar a unha páxina que vende cachimbas, debe ser para ver se morremos antes... 

domingo, xullo 01, 2018

Morte anunciada na Rede Social Galega

Hoxe quixera deixar constancia dunha “morte anunciada”, en breve CABOZO desaparecerá das nosas vidas, e Galicia volverá quedar orfa sen que ninguén se decate siquera do silente traballo de dúas persoas boas e xenerosas que durante máis de dez anos agardaron unha resposta en positivo do noso pobo! 

Asistimos ao peche definitivo dun formato reflexivo e crítico á vez que amigable e humano (cicais demasiado humano) mentres o mundo vólvese tolo seguindo ás redes foráneas que están propiciando o maior índice coñecido de incomunicación.

Cómpre dicir que hai dez anos esas grandes redes eran só proxectos confusos, cheos de anglicismos, cunha arquitectura endemoniada e complexa para o común dos mortais que camiñábamos ás apalpadelas pola Internet. Os fundadores de Cabozo sabíano ben e foron quen de regalarnos unha rede orixinal e moi intuitiva á vez que dotada dunha enorme potencia de personalización adaptable ás necesidades de cada quen... 

Hoxe medio mundo mantén facebook, twitter, instagram... varios grupos de Whatsapp e algunhas canles dese avionciño que tanto lles gusta aos espabilados... en fin, pasamos a vida cos ollos fixos no espello da nada...!

As “redes sociais” deberan propiciar relacións sociais, as que son quen de achegar aos interlocutores, non de alonxalos entre moreas de seguidores que ninguén pode xestionar nin coñecer de lonxe...  

O mundo da Internet está colapsando por falta de humanidade: non falo dos tuits desa mala besta loira que disque goberna os EUA, falo deses outros máis cercanos que teñen o costume de retuitear a última traxedia no Mediterráneo sen decatarse siquera de que manteñen fixo aquel tuit que os delata coma memes insaciables de notoriedade.

A multiplicación do tempo de ciberactivismo mantén baleiras as prazas... 

O poder das redes é atraparnos para que non podamos mover un dedo que cambie efectivamente o mundo! ¿E para qué habería que cambialo? Todo é tan doado, tan bonito, de tantas cores, habería que estar tolo para vivir no mundo real…!

O meu agradecemento infinito aos creadores de Cabozo que con enorme xenerosidade achegáronnos unha ferramenta de proximidade para mudar o mundo... e cos que todos teremos sempre unha débeda de ingratitude!  

Grazas a eles decateime cas redes non son elas, somos nós que vivimos nelas. Que sen amabilidade e paciencia non hai vida detrás da pantalla, que a discreción é un arma con futuro. Que os galegos estamos a perder esa vida amable, paciente e discreta que é capaz de construir futuro!

É preocupante que teñamos que levar o noso coñecemento e “saber facer” alén da terra que nos viu nacer (a maldición dos galegos!) mentres eiquí pasmamos coas caixiñas de cores que traen os de fóra!

Saúde e Boa Fortuna para estes galegos bos e xenerosos!

mércores, xuño 27, 2018

Pero esto no es democracia






La democracia es que los ciudadanos cuenten...
no que sean contados !!!