martes, xullo 24, 2018

Estado Vividor


Son moitos os que aíndan pensan que o Estado somos nós, e nada máis lonxe da realidade, para comprobalo bastarán uns exemplos elementais.

O Estado publica lexislación dabondo na que fala do perxuízo que causa na poboación as labores do tabaco. Mesmo educa na prevención de alcol e drogas e moitos consideran o tabaco unha droga moi dañina que debemos combater!

Non vou falar dos narcos galegos (nin dos tempos do Winston de batea) imos ver cal é o negocio do Estado (Facenda Pública) sobre as labores do tabaco legalmente vendido nos estancos do país. 80% son impostos e 20% o custe real do producto (incluíndo ganancias do produtor, exportador, loxística e comercialización dun paquete de tabaco). O ano pasado 2017 a recadación por impostos e taxas derivadas das labores do tabaco alcanzaron a bonita suma de 9.000 millóns de euros! Agora podemos entender que o tabaco lonxe de prohibirse (se é tan malo como dín) repunte e siga tendo tódalas facilidades de venda (máquinas expendedoras en calquera lugar ao alcance de calquera).

Se un paquete de Camel Essential custa no estanco 4,60 € a Facenda Pública recada 3,68 € por paquete (80%) mentras o custe restante 0.92 céntimos de euro son para pagar o produto e as ganancias dos proveedores! Non é de estrañar que nos anos 80 moitos galegos se fixeran co negocio do tabaco de batea! Os beneficios son enormes e os riscos escasos.

Pero agora no século XXI o Estado aprendeu a lección: para que imos perseguir contrabandistas cando o propio Estado pode beneficiarse do negocio? Bastará establecer controis aduaneiros axeitados e poñer a funcionar a máquina de gañar cartos!

A esa señora que o outro día protestaba nun semáforo porque lle molestaba o fume do meu cigarrillo debera dicirlle que grazas aos meus impostos existe o semáforo e o paso de peóns no que estamos detidos respirando tódolos fumes dos coches que pasan diante nosa!

Vexamos outro exemplo sinxelo: canto custan catro laxanxas (1 kilo con 22 gramos, segundo a báscula de Mercadona), catro laranxas custan 1,53 €, é dicir que para inxerir fruta debo pagar 0,61 céntimos de euro máis co que custa realmente un paquete de tabaco!

Neste negociado Facenda mete o nariz un 4% polo que recada 6 céntimos por catro laranxas! (un céntimo máis do que custa unha bolsa de plástico hoxendía!)

Imaxinen vostedes que calquera día a Facenda Pública do Estado buscando solucións para resolver o contínuo déficit de caixa puxera taxas e impostos ás catro laranxas por valor dun 80% sobre o custe do produto? Vostede iría mercar catro laranxas e pagaría 2,75 € (o Estado recadaría 1,22 € por catro laranxas e vostede seguiría levando a casa 1,53 €uros de laranxas!)

Case mellor non damos ideas, non vaia ser que alguén as poña en práctica!

Vexamos agora cantas laranxas poderíamos mercar polo que custa un paquete de tabaco (4,60 €)?
Arredor de 3 kilos de laranxas coas súas vitaminas que abondaría para comer toda a familia e pagando un prezo xusto ao produtor, distribuidor e comercializador das froitas!

Entende vostede que o Estado non somos nós, e que pola contra padecemos un Estado Vividor que lonxe de preocuparse pola saúde das xentes o único que lle interesa é recadar miles de millóns á costa da noso benestar, saúde e felicidade?

Seguramente a ninguén importa en que gastan os 9.000 millóns do ano 2017, pero a mín sí me importa, porque cada día que me achego ao estanco a mercar un paquete de veleno é un día menos para mercar froita “fresca” que está polas nubes no país das laranxas!!!


Se lles parece outro día falamos do custe do peixe fresco que está para alucinar !!!

domingo, xullo 01, 2018

Morte anunciada na Rede Social Galega

Hoxe quixera deixar constancia dunha “morte anunciada”, en breve CABOZO desaparecerá das nosas vidas, e Galicia volverá quedar orfa sen que ninguén se decate siquera do silente traballo de dúas persoas boas e xenerosas que durante máis de dez anos agardaron unha resposta en positivo do noso pobo! 

Asistimos ao peche definitivo dun formato reflexivo e crítico á vez que amigable e humano (cicais demasiado humano) mentres o mundo vólvese tolo seguindo ás redes foráneas que están propiciando o maior índice coñecido de incomunicación.

Cómpre dicir que hai dez anos esas grandes redes eran só proxectos confusos, cheos de anglicismos, cunha arquitectura endemoniada e complexa para o común dos mortais que camiñábamos ás apalpadelas pola Internet. Os fundadores de Cabozo sabíano ben e foron quen de regalarnos unha rede orixinal e moi intuitiva á vez que dotada dunha enorme potencia de personalización adaptable ás necesidades de cada quen... 

Hoxe medio mundo mantén facebook, twitter, instagram... varios grupos de Whatsapp e algunhas canles dese avionciño que tanto lles gusta aos espabilados... en fin, pasamos a vida cos ollos fixos no espello da nada...!

As “redes sociais” deberan propiciar relacións sociais, as que son quen de achegar aos interlocutores, non de alonxalos entre moreas de seguidores que ninguén pode xestionar nin coñecer de lonxe...  

O mundo da Internet está colapsando por falta de humanidade: non falo dos tuits desa mala besta loira que disque goberna os EUA, falo deses outros máis cercanos que teñen o costume de retuitear a última traxedia no Mediterráneo sen decatarse siquera de que manteñen fixo aquel tuit que os delata coma memes insaciables de notoriedade.

A multiplicación do tempo de ciberactivismo mantén baleiras as prazas... 

O poder das redes é atraparnos para que non podamos mover un dedo que cambie efectivamente o mundo! ¿E para qué habería que cambialo? Todo é tan doado, tan bonito, de tantas cores, habería que estar tolo para vivir no mundo real…!

O meu agradecemento infinito aos creadores de Cabozo que con enorme xenerosidade achegáronnos unha ferramenta de proximidade para mudar o mundo... e cos que todos teremos sempre unha débeda de ingratitude!  

Grazas a eles decateime cas redes non son elas, somos nós que vivimos nelas. Que sen amabilidade e paciencia non hai vida detrás da pantalla, que a discreción é un arma con futuro. Que os galegos estamos a perder esa vida amable, paciente e discreta que é capaz de construir futuro!

É preocupante que teñamos que levar o noso coñecemento e “saber facer” alén da terra que nos viu nacer (a maldición dos galegos!) mentres eiquí pasmamos coas caixiñas de cores que traen os de fóra!

Saúde e Boa Fortuna para estes galegos bos e xenerosos!

xoves, maio 17, 2018

Un jardín en Galapagar



El republicanismo exige que aquellos que representan al pueblo sean parte indiscutible del pueblo.  Las democracias liberales son mucho más permisivas con el patrimonio de los políticos y facilitan que sean los grandes propietarios quiénes se hagan cargo de los asuntos públicos pues, al fin y al cabo, se trata de defender a esos mismos propietarios de los afanes recaudatorios del Gobierno.

En España hemos vivido un minuto de gloria republicana gracias a las movilizaciones populares del 15M pero lamentablemente constatamos que hemos padecido un espejismo: quiénes capitalizaron el descontento de un pueblo humillado por los mercados y sus estafadores financieros se han convertido en propietarios conspícuos y han dejado de ser pueblo para pasarse al club financiero de la oligarquía que busca refugio en la actividad política…  Que no, que no nos representan, que no pueden representar al pueblo quiénes se disponen a vivir en una casita de 600.000 € por muy hipotecados que se presenten ante la ciudadanía!

Digámoslo de una vez: han traicionado al pueblo cuando antes de haber logrado sufragar las necesidades básicas de la gran mayoría de sus votantes ya se disponen a vivir a lo grande gracias a los dineros públicos que se embolsan por representar a la generación más precaria de la democracía en España.

Unidos-Podemos pagar las facturas de los espabilados que treparon por la escalera construída en las calles y en las plazas por un mar de indignación, son los demagogos que señalaron a la casta para regenerar la clase política quiénes apenas en 3 años se han convertido en nuevos ricos y todavía pretenden seguir tomándonos el pelo al afirmar que sus ideas son las mismas y que defenderán los mismos principios que les llevaron al Congreso y al Senado y demás cámaras autonómicas y locales…

Yo también quiero comprar un iPhone8 y una casita en la sierra con piscina, pero me temo que no será posible, al menos mientras los que dicen ponerse al frente de la república para defender la necesidad de vivienda y trabajo digno para las personas se convierten en pijos de provincia en la sierra de Madrid.

Pablo Iglesias e Irene Montero se han instalado en el poder político y exhiben las maneras de la casta que tanto han criticado.  Esperemos que su hipoteca se la paguen solitos y no se les ocurra aumentar la presión fiscal para pagar las facturas ajenas.

Ni un voto más para vividores de la política, y no son dos, son legión: en Galicia tenemos unos cuantos “mareantes” que ya están buscando pazo (hipotecando los sueños de quiénes fuimos felices durante unos días de mayo de 2011)

El republicanismo se vuelve pesadilla en las manos de estos pequeñoburgueses universitarios: “asociarnos para vivir de los tontos que aún tienen sueños de justicia y dignidad” (Rousseau abandonó sus hijos en el hospicio para que se educaran en libertad, mientras él vendía sus maravillosas ideas desde el Jardín de Ermenonville – Galapagar).


Ni un voto más para los vividores de la política!

Seguimos INDIGNADOS !

mércores, abril 18, 2018

Vigo, Realidad o Ficción


Semella ser moi importante o que está a falar Rubén Pérez da Marea de Vigo
para nin siquera gardar silencio mentras intervén alguén que leva máis de 20 meses 
acampado ás portas deste Concello de xordos !!!


sábado, outubro 28, 2017

Podo escribir Auschwitz


Podo escribir os versos máis tristes esta noite...

Escribir, por exemplo, a noite está estrelada e titilan azúis os astros ao lonxe... 

Podo escribir: amor, vida, malnutrición, enfermidade, morte...

Podo escribir: rapiña, expolio, corrupción, esclavitude, morte...

Podo escribir moitas palabras sen acougo algún...!

Podo escribir que 20 persoas / minuto convírtense en 
refuxiadas, deprazadas, desherdadas, apátridas, ilegais...!

Podo escribir que 68 millóns de persoas foron desprazadas en 2017...!

Podo escribir que 800 millóns de seres humanos 
sobreviven por baixo do índice da extrema pobreza...!

Podo escribir que Galicia precisa renovar a súa envellecida poboación 
e dispón de territorio onde aloxar aos desherdados do mundo, 
e, cicais así, teñamos unha oportunidade de futuro!

Pero non vexo que Galicia teña futuro...
mentres todo o noso esforzo 
siga a engordar a avaricia
duns poucos...!






Somos carceleiros do Auschwitz Mediterráneo ?


domingo, agosto 13, 2017

En tempos de miserias...


Hai só un ano que a oposición galega tivo unha idea "revolucionaria", íamos dar un paso político para avanzar na unidade da esquerda, e poder chegar a gobernar a nosa terra por nós mesmos, sen intermediarios nin sucursais españolas que durante 40 anos esquilmaron os recursos naturais explotando a forza de traballo das galegas e galegos!

Os partidos hexemónicos (PP e PSOE) prepararon a súa artillería e o chamado "partido instrumental" comezou a súa andaina cara á conseguir a tan necesaria "unidade" que permitira acadar o poder político na Galiza.

Pero os fogos de artificio duraron pouco: o grupo "podemita" seguiu sendo unha incógnita en Galicia, cunha tropa reclutada   nas eleccións xerais pronto amosaron disensións internas (deputadas e senadora non recoñecen á súa Secretaria autonómica elixida por votación das bases de Podemos Galicia!) Velaí o primeiro colapso democrático da nova esquerda!

O conglomerado de En Marea deixou pasar o tempo para ver de aclarar as liortas internas entre Esquerda Unida - Anova - Cerna - e as chamadas Mareas Municipalistas, pero o tempo pon a cada quen no seu lugar e Luís Villares non foi quen de refundar o "partido instrumental" que soñaba Beiras, e para manter algún "poder interno" non se lle ocorreu outra cousa que deixar fóra da Coordinadora aos alcaldes que "gobernan" as tres cidades galegas que fóron capaces de darlle a volta á política local da Coruña, Santiago e Ferrol. Cousas veredes que ninguén comprende!

Logo dun ano "contándonos contos" nin siquera foron capaces de poñerse dacordo nos salarios que deberan cobrar os revolucionarios representantes. Que si EU tiña un sistema de cuotas, que si Podemos tiña outros criterios contables, que si Anova tamén tiña dereito a manter á súa formación política, e o máis escandaloso, si Luís Villares debera cobrar máis que tódolos demáis polo chamado "lucro cesante" resultado de colgar a toga e descender á actividade política galega!

Mentras, en cada rincón de Galicia multiplícanse os problemas coas Mareas Municipalistas, que nin sabemos cantas son nin cantos están en nómina, cantos na oposición e cobrando coma Marea de Vigo, e cantos fóra dos concellos agardando o seu turno para entrar no establishment local...

Mentres de Galicia pouco se fala, e menos se lexisla. 

O BNG mudou de rostro mediático e sigue enrocado no seu principio básico do "nacionalismo internacionalista" (confuso termo criado polo ideólogo da UPG, Paco Rodríguez) mais resulta que este BNG xa non conta cos escanos necesarios para presionar nin a Feijoo no Parlamento, nin a Rajoy no Congreso, nin siquera a Abel Caballero no Concello de Vigo... Mesmo en Pontevedra pacta cunha Carmela Silva que encarna á perfección a corrente neoliberal do partido socialista en Galicia.

E chegou o Día da Patria e cada quen polo seu lado (nas manifestacións do primeiro de maio xa sucedera o mesmo!) polo que se ve estamos lonxe desa "unidade da esquerda" que serviu de bandeirín de enganche para centos de miles de votantes que creron que logo dunha brutal crise estabamos en condicións de asaltar os ceos ou cando menos de poñer un chisco de imaxinación no centro das decisións políticas nesta terra!

E agora que... agora tres anos por diante para soportar en silencio o fracaso da que ía ser a "nova política"?

Cando menos, xa que estamos bloqueados nas redes sociais e se nos retira o dereito a discrepar públicamente por consideralo pouco oportuno, alomenos temos unha ferramenta obxectiva que poderíamos usar a cotío para comprobar se estas persoas fan o que dín ou simplemente están vivindo das Institucións mentras retuitean a todas horas coma se traballaran a cachón.

A día de hoxe o traballo efectivo das 5 deputadas e 1 senadora de En Marea en Madrid é o seguinte:

Alexandra Fernández Gómez e Yolanda Díaz Pérez encabezan a lista, coa nada desprezable cifra de 126 iniciativas parlamentarias

A senadora Maria Vanessa Angustia Gómez multiplica o seu traballo viaxando a Caracas para certificar a limpeza democrática do proceso electoral da ANC de Nicolás Maduro e conta no seu haber con 78 iniciativas parlamentarias (as mulleres ao poder!)

Miguel Anxo Fernández Bello a pesares de non vivir en Lugo presenta un saldo de 74 iniciativas parlamentarias

Antonio Gómez-Reino Varela traballa case a metade das súas compañeiras, para que logo fale de igualdade de xénero, con 67 iniciativas parlamentarias

Angela Rodríguez Martínez só conta con 31 iniciativas parlamentarias, semella que as políticas de "igualdade" son a súa áncora para seguir vivindo "a lo grande"!

A campeona en intervencións sería a nosa europarlamentaria Lidia Senra cun total de 1.682 actividades parlamentarias pero cómpre suliñar que xa pasaron 3 anos dende a súa primeira intervención un 14 de xullo de 2014 cando afirmaba que viña da Galiza: un pobo do sur onde se pasaba fame... Para ser xustos deberamos aclarar que Lidia conta con SETE ASESORES que deben ter algo que ver co número total de iniciativas presentadas, se dividimos o número total entre 8 persoas teñen 210 inicitavas per cápita en tres anos! 



Para testar o traballo das nosas parlamentarias en Galicia a cousa pinta mal, pois a mesma web do Hórreo encárgase de ocultar este dato detras da simple asistencia aos plenos coma se o groso do traballo parlamentar fose sentar no hemiciclo para cobrar sustanciosos emolumentos... digamos que vén sendo coma se pasaran lista nos distintos órganos da cámara: pleno, comisión, xunta de portavoces, etc... basta con sentar para figurar (o que non sabemos é o que se fai unha vez sentado!)

Como en Galicia o PP conta con maioría absoluta a xente desculpará que as súas señorías non fagan nada, agás agardar ao ano 2020 para comezar a traballar...

Aínda así podedes tentar averiguar o ranking das traballadoras do lexislativo de Galicia, descontando os 36 días de sesións nos Plenos realizados ata hoxe (agosto 2017) e pasando das tarefas de puro trámite, non vai ser fácil descubrir cal foi o traballo efectivo das súas señorías nesta "casa da palabra" ou Parlamento de Galicia.

Aínda así existe un dato que podería ser esperanzador se o criterio fose presentar mocións, preguntas orais e escritas e logo deixalas morrer agardando a súa tramitación sine die... topamos 1395 expedentes pendentes de tramitación, nada menos que 1.170 expedentes tramitados (aínda que o resultado está moi lonxe de mellorar a vida da xente!)

En resumo o grupo parlamentario En Marea leva presentadas na cámara 2.565 accións, que dividas entre 14 deputadas sairía 183 iniciativas por parlamentario (cousa incríble se comprobamos que no ano que levamos de lexislatura a cidadanía non viu resultados positivos agás un mar de papel...) 

Tan malo é non-facer como facer por facer... sen chegar a acordos que melloren a vida das persoas!

Para evitar que os tres anos que restan de lexislatura sexan tan estériles coma o presente, deberamos dicirlles día sí e día tamén que NON é iso o que agardábamos deles, que os nosos problemas son outros e máis urxentes que si Venezuela vai ou non vai como algúns pensan que debe ir, que nós estamos aquí agardando por unha lexislación que nunca dá chegado: que non sabemos por qué a conexión a intenet subiu este ano 5 euros/mes, que non podemos ter unha conta nun banco cando nos fríen a comisións, que os libros de texto seguen polas nubes a pesares de ser dixitais, que os prezos dunha compra básica seguen subindo sen que suban os salarios (e cando suban os salarios os prezos aínda subirán máis!), que estamos cansos de consumir bazofia na televisión pública e que non temos cartos para mercar televisións privadas, que a transción tecnolóxica á TDT non foi máis que un gran timo colectivo como mostran as cadeas de televenta que son as únicas que emiten sen descanso, que temos fillas e netas que non sabemos que vai ser delas cunha educación cada vez más estandarizada e masificada nunhas aulas que rebentan con máis de 30 rapaces cando os convenios con institucións privadas aumentan cada día sen que poidamos facer absolutamente nada para evitar a sangría, que o mesmo está a suceder coa nosa sanidade (a mellor do mundo antes de que chegaran os novos xestores) na que as listas de agarda son infinitas e xa ninguén vai ao médico agás en caso de extrema necesidade e cando temos que morrer nin siquera temos dereito a unha morte digna porque somos reféns dun sistema farmaceutico e biosanitario que explota as nosas vidas ata o último segundo... que as vivendas seguen nas mans da SAREB sen que a xente teña acceso a unha vivenda digna a prezos asequibles (que se siguen a producir desafiuzamentos tódolos días!), que vemos como o noso medio natural vai desaparecendo coa disculpa do turismo, e agora seica tampouco as árbores van poder vivir a carón das casas porque din que para loitar contra o lume debemos talalas porque matando ao can seica rematan coa rabia... (mentres o picudo vermello arrasou tódalas palmeiras e campa libremente sen que ninguén teña intención de erradicalo, pero agora imos ter que arrincar tódolos piñeiros para darlle de comer a industria da madeira!), dicirlles que non somos súbditos aínda que o pareza... e que xa non tragamos con revolucións pendentes para non se sabe cando, que mentres vivamos non imos deixar que morra a esperanza de ter un mundo mellor xestionado aínda que teñamos que encher as redes sociais de queixas sen descanso...

Pouco máis podemos facer nos tres anos que restan para que estes artistas se poñan a traballar en serio!

Unidade da esquerda non sei, o único que sei é que estamos ata o carallo desta esquerda que cando chega ás Institucións convírtese en Dereita antes do que canta un galo; non damos creto a que sexan precisamente estas "revolucionarias" as primeiras en bloquear as contas da cidadanía cando é crítica con elas... Basta mirar as críticas (mesmo insultos) que se verten a diarío contra os representantes da dereita (tanto no goberno coma na oposición) e falta o día que teñamos noticia de bloqueo algún... 



Pero agora vai resultar que os que viñeron para representar as aspiracións do pobo son os primeiros en SILENCIAR a este mesmo pobo cando lles dí que non é iso o que agardan e que a súa tarefa debera ser exemplar e non mimetizarse coa tropa que leva 40 anos vivindo á sombra das Institucións do Estado!  

Para iso non foron votadas e, se é preciso, teremos que botalas na seguinte oportunidade e poñer a outras no seu lugar !!!

Que a democracia é un billete de ida e volta, que temos dereito a dicir o que non nos gusta e a mudar as cousas para melloralas, que aquelas que non traballan deberan abandonar o escano, que o postureo mediático xa non engana a ninguén, e que se non se poñen as pilas van saír voando tan rápido coma entraron... 

Que non conten os votos para ver de sacar escano nas seguinte convocatoria electoral porque o que deben é contar coas persoas e escoitar e atender as súas opinións que para iso foron elixidas, e non para atrincheirarse ou empoleirarse nos medios contando contos que a ninguén interesan, agás para ocultar a súa falta de compromiso real (traballo) para mellorar este país...

Se En Marea é un "partido instrumental" entón non é un "partido normal", é só un instrumento para transformar a realidade dun pobo, e non pode ser que sexan os inscritos quen DECIDAN o futuro de En Marea, esa decisión é de todas e non só dos 2.330 que deron o seu DNI para figurar no listado do Ministerio do Interior!

Ollo con xogar coa xente... 
non vaia ser que consigades xusto o contrario do que soñabamos...!

mércores, maio 10, 2017

¡ Mira qué graciosos !



Niños y niñas en programas de televisión como reclamo para engordar las audiencias mientras nos recomiendan proteger a la infancia de la nefasta influencia de los medios...

Si la niña canta o baila ¿quién sabe si llegará a ser una artista famosa?; si el niño se despacha bien en la cocina, quizás de mayor sea un chef con estrella Michelín...

Si no hace más que llorar o reír, es lo que se busca: atrapar una audiencia que fisgonea las emociones que transmite la fría pantalla de plasma.

Y, además, todos contentos.  Los abuelos solitarios por fin pueden soñar con sus nietos a través de esas personitas que se los recuerdan; las madres y padres comparan las habilidades de sus hijos con el modelo de la tele, por si acaso pudieran acudir al próximo casting o, simplemente, comprobar que sus vástagos son tan capaces como el que más...

Claro que al día siguiente habrá que visitar el Supermercado de El Corte Inglés y comprar los exóticos productos que convertirán las próxima cena familiar en una sorpresa realizada por un chef de 10 años... 

-- Sorpresa!!! lo ha hecho el niño...

El último tomate que compré en la frutería de la esquina me costó 44 céntimos (un único y solitario tomate), se imaginan ustedes cuánto sale la bromita para que el nene abrase los alimentos necesarios para convertirse en maestro de cocina por un día?

Y qué sucederá si tu hijo no puede acceder a esa bandejita de arándanos frescos o a esas gambas frescas que rematan el plato?  Entonces la frustración se refugiará en una buena lata de patatas fritas de marca... y que viva el colesterol infantil !

Porque no es que hayamos abandonado la dieta mediterránea, es que no tenemos acceso económico a las frutas y verduras frescas, ni al pescado fresco ni a la carne de solomillo.

Es tan fácil de entender, simplemente es que nos hemos convertido en pobres... y por eso nos ofrecen exquisiteces culinarias por TV a todas horas.

Para darnos envidia, y recordarnos que si no podemos comer como en la tele es que algo estamos haciendo mal, es que la vida no nos va tan bien como creíamos...  y si estás convencido de hacer equilibrios dietéticos entre las lentejas con chorizo y unas judias verdes con huevos duros... entonces, será tu hijo quien te recuerde:

-- Papá, mamá, en esta casa nunca comemos los platos de Master Chef Junnior.

Y así la cena se vuelve triste y nos iremos a dormir en silencio, prometiéndonos a nosotros mismos que mañana será otro día y haremos lo imposible para buscar un extra que nos permita comprarle a la niña ese vestidito, con diadema de brillantitos a juego, que tanto nos gustó en el úlitmo Bamboleo.

Más allá de la anécdota está la categórica explotación infantil a la que nos someten los medios. Algo que está prohibido por ley y que una sociedad adulta debiera proteger celosamente, pues se trata del futuro de nuestros jóvenes y ciudadanos.

Después de visitar un plató de televisión la vida parece anodina, nuestras casas no brillan con la misma intensidad, y nuestro sistema de climatización (supniendo que lo tengamos) no es, ni de lejos, tan eficaz como el que respiramos en la experiencia mediática.

Los abuelos tienen arrugas y el maquillaje de mamá no está a la altura del staff de estilismo del set..., ahora casi todo es opaco y cutre en comparación con las candilejas de los platós.

Y ahora qué?  Los llevaremos a Disneyland París para sobrellevar la frustración de haber sido sólo un entretenimiento en horas bajas, cuando la crisis destrozaba el 60% de los hogares españoles?
Y cómo lo hacemos?  A plazos?

Si acaso estas líneas necesitaran alguna conclusión casi mejor se la dejo a ustedes, que tanto se divierten con los niños y las niñas en horas de máxima audiencia cuando al día siguiente los tomates seguirán subiendo su precio inexplicablemente y todos volveremos a los spaguetti con salsa de tomate de nuestras vidas.

Hoy, una de explotación infantil; el futuro aún no lo conocemos, afortunadamente...

martes, maio 02, 2017

Día do Traballo en Vigo


Sen unidade todas seremos EXCLUÍDAS !!!

sábado, marzo 25, 2017

O problema da esquerda

Semella que estamos moi lonxe dese "home novo" que vaticinaba Karl Marx aló polo 1859 cando escribía a súa "Contribución á crítica da economía política", esta esquerda actual dí loitar contra as políticas neoliberais mentras cobran soldos de infarto por facer crítica do sistema. Digamos que os salarios no sistema capitalista representan a capacidade de xerar nova e maior "plusvalía" ao capital pero estes "novatos" o único que fan é criticar esa mesma xeración de competitividade do sistema mentras embolsan salarios que non merecen.

Existe pois unha grosa contradicción que calquera é capaz de detectar: se o sistema é tan perverso, ¿por que son eles os primeiros en beneficiarse dos salarios deseñados para producir máis e mellores taxas de ganancia ao capital? Digámolo todo, a dereita leva toda a vida embolsando eses mesmos salarios e transferindo cartos públicos (impostos e taxas) ás contas de resultados das empresas privadas, que á vez ceden parte desas suculentas ganancias aos partidos políticos socialdemócratas.

E digo socialdemócratas porque nesto todos coinciden: dende a financiación escandalosa do PP, pasando por 4% de CiU, e tódalas privatizacións incentivadas polo PSOE onde goberna. Por iso todos din querer ocupar o centro político, porque é aí onde se poden facer mellores e máis suculentos contratos público-privados e transferir taxas de ganancia ao capital, que logo revirte en suculentas portas xiratorias que fan medrar aos individuos que os promoveron mentras ocuparon cargos públicos.

Ata aquí non hai nada novo. Agora deberamos ser xustos con Podemos (novo partido recén chegado) que reduce eses salarios a 3 SMI mentras fai donación do excedente para fornecer "Fundacións Privadas" que financian proxectos de economía social ou calquera outro servizo á comunidade.  Non está mal predicar co exemplo, pero nótese que esas fundacións son privadas e non públicas. Polo tanto, e a pesares da boa intención de realizar unha transferencia de capital social, a súa xestión aínda non é suficientemente transparente nin é de gran envergadura como para producir un cambio cualitativo na percepción social dese esforzo económico en favor dos máis desfavorecidos. 

Cicais porque non chega aos máis desfavorecidos do sistema, senon simplemente aos máis próximos aos proxectos alternativos que non acadaron aínda cargos electos nin emolumentos suficientes como para escandalizar a ninguén. Digamos que son os becarios do partido emerxente e amplian a súa base social, grazas a certos incentivos puntuais que se ben teñen interese social é difícil saber se xeran plusvalor ao capital (alugueiro de locais, equipos informáticos, megafonía, vehículos...) ou convertese en capital social grazas ás tarefas que realizan (axudas directas aos máis desfavorecidos, rentas de inserción, cooperativas de economía social, economía do ben común, etc...) 

Aínda estamos moi lonxe de poder avaliar este experimento, pero alomenos deberamos recoñecer que no panorama político actual son os únicos que ofrecen esta iniciativa para transferir diñeiro público ás necesidades da cidadanía.

Tódolos demáis grupos políticos enchen os seus petos sen rechistar e mesmo pelexan polos complementos das comisións e demáis cargos retribuídos nos Parlamentos sen rubor algún. Mesmo habería que dicir que quen non o fai é considerado parvo de vez, se xulgamos pola puñadas que existen para copar eses fantásticos lugares nas listas electorais que dan lugar a obter eses beneficios.
Que fai a Vicepresidenta da Mesa do Parlamento de Galicia cos 5.032 euros ao mes que ingresa presentándose coma secretaria do Partido Comunista de Galicia e coordinadora de Esquerda Unida?  Se non é unha pura contradicción, cando menos debera resultarlle bochornoso!  Pero non vimos ata o de agora que ninguén lle saque ás cores a representante algún da chamada "nova política emancipadora" por este tema. Así é Comunista calquera!

Se alguén considera que estes cartos son o chiculate do loro da democracia anímolles a facer as contas e multiplicar os cargos políticos en Concellos, Deputacións, Parlamentos autonómicos, Cabildos insulares, Cidades autónomas, Congreso e Senado, Consellos Escolares, Sociais, de Estado e sumarlle tólodos cargos de aseseores que acompañan a procesión democrática.

Pero estabamos a falar das contradiccións da esquerda, a dereita e os socialdemócratas -que xa son todos- non teñen contradicción algunha, pois colaboran co sistema do capital e son recompensados xenerosamente por construir o entramado legal da chamada superestructura xurídica e ideolóxica que mantén o actual statu quo.

A esquerda non contenta con manter as contradiccións fai un chamamento contínuo á mobilización social da cidadanía pero non de calqueira xeito, senón que a queren sumisa e dócil ás consignas que emanan das organizacións políticas tanto en tempo coma nas formas precociñadas polos respectivos programas i estratexias.

Así, cando a cidadanía cre que pode falar nos medios ou berrar nas rúas as súas propias consignas (as que máis apretan o seu zapato) é inmediatamente silenciada (ben nas redes sociais, ben en vivo i en directo nas concentracións e actos públicos) polos que detentan o poder de convocatoria desa mesma esquerda acomodada nas Institucións do poder político.

Os métodos son variados pero básicamente son os mesmos do capital: "fala cucurucho, sempre que sexa no recuncho..." Por máis atinadas que foran as propostas deben gardar as formas e a oportunidade política para chegar aos medios de comunicación.

Non é que a esquerda se caracterice por un alto grao de corrupcción, cicais porque non tivo demasiadas ocasións para practicar, pero temos exemplos en calquera lugar sen ter que rebuscar moito. O BNG en Galicia ten pendente a materia da transparencia especialmente dende o seu paso polo bipartito, pero seica esta conta foi saldada coa demisión dun vicepresidente do que xa ninguén sabe siquera o seu nome... Así é como se bota terra ao conto!

Pero sigamos un paso adiante, a esquerda inunda as redes sociais con intelixentes denuncias das violacións dos dereitos humanos mentres son os primeiros en BLOQUEAR ao disidente. E haberá que recoñecerlle certa práctica nestes menesteres. Os anos de clandestinidade, cicais, foron bo taller de aprendizaxe das estratexias de bloqueo e censura previa.

Basta matar ao mensaxeiro e a metade do problema quedará resolta.
Os ataques ad hominen soen ser fulminantes: e tí quén ves sendo?  Bastará unha pregunta coma esta para descualificar calquera crítica fundamentada que chegue a ver a luz do día.

Claro, o que fai crítica ten que ser infiltrado do capital, senon como vai ser posible tamaño atrevemento: levarlle a contraria a quen detenta o poder de representar á única esqueda real existente no taboleiro político actual? 

Se non estás con eles estás contra eles... o sectarismo foi sempre un rasgo esencial desta esquerda de cafetería-bar connatural ao minifundismo das formacións políticas que din soñar cunha nova configuración social sermpe que sexa dócil e sumisa aos seus interes de clase (de clase política).

Agora temos localizado ao inimigo de clase!  Que non é nin PP nin PSOE nin siquera CiU ou PNV... o inimigo é calquera compañeiro ou compañeira de viaxe que se atreve a facer crítica en voz alta! 

-- ¿Quen vés sendo? 
--  Ninguén.

Agora temos as mans libres para seguir meténdoas na caixa (da resistencia), os que non alcanzan cifras de escándalo teñen que se conformar con cantidades moito máis humildes, pero que seguen sendo un dislate para o neglixente traballo que din realizar: unha moción ao mes nun concello calquera, dous comunicados na prensa alternativa e vintecinco tuits mensuais, equivalen a 38.761 euros anuais libres de retencións. 


Claro que para acceder a este salario a xente traballa máis de 40 horas semanais, con 21 días de vacacións e cómpre descontar o IRPF, e facer algo que produza plusvalor ao capital se queren renovar contrato.

Pero eles non, eles predican un "home novo" que aínda estamos a construir e por iso teñen bula para ditaminar quen é digno de abrir a boca e quen non ten dereito siquera á palabra. 

Eles disfrutan dun contrato blindado por catro anos de "inoperancia deliberada" na sempiterna "oposición".

Velaí o problema da esquerda:  queren controlalo todo, saber quen es, que pensas, como vives... pero eles non teñen que render contas ante ninguén, son os profetas dun tempo que está por chegar, e mentras chega teñen dereito a mellorar a súa precaria situación...

Quen pode crer a esta tropa...?  Velaí o problema da "esquerda".

mércores, xaneiro 25, 2017

Pobreza Enerxética de Galicia


Cando unha Iniciativa Lexislativa Popular (sensata e xusta) leva máis de vinte meses bloqueada no Parlamento de Galicia é tempo de preguntarnos qué deputadas temos vivindo da política?

Non pode ser que estes individuos teñan unha vida regalada mentras as peticións da xente son ninguneadas co silencio e a desidia.

Teñen a OBRIGA LEGAL de solucionar os problemas da xente, por iso debemos porlle cara aos Responsables da Pobreza Enerxética en Galicia !




O 19 de maio cumpríronse DOUS ANOS da entrada desta Iniciativa no Parlamento!



Os que viven quentiños dentro das Institucións nunca teñen présa para nada !



EDITADO:


30 - 05 - 2017  /  Arranca a ILP na Comisión 6ª

Fernando Branco Parga : responsable enerxía da CIG e promotor da ILP 


Jordi Dolader Clara : un home que sabe moito sobre case nada...

14 - 06 - 2017 / Seguimos falando por non estar calados                   

Camilo José Carrillo : falando do que lle peta...

Fernando Blanco : as Centrais Hidroeléctricas no limbo legal recadan coma calquera outra 

30 - 06 - 2017  /  Por qué non chaman directamente ás Cías. Eléctricas ?


05 - 07 -2017 / Os deputados convertidos en alumnos dos "expertos" ?

Marina Serrano : a raposa ao coidado das galiñas...?

06 - 09 - 2017 / Cando non queren entender, inventamos mundos imaxinarios ?

Andrés Seco : un gran prestidixitador...!

06 - 09 - 2017 / As conferencias universitarias nunca falan da realidade !

Doldán García : un bo falabarato...


En Resumo: 


Logo de 31 meses de trámites algúns pasarán FRÍO no INVERNO !!!
¿ Para que serven as Iniciativas Lexislativas Populares na Galiza ?

coma podedes comprobar...

sábado, decembro 31, 2016

Labordeta... imprescindible !




Habrá un día en que todos

al levantar la vista
veremos una tierra 
que ponga LIBERTAD

Hermano, aquí mi mano 
será tuya en mi frente 
y tu gesto de siempre 
caerá sin levantar 
huracanes de miedo 
ante la LIBERTAD 

Haremos el camino 
en un mismo trazado 
uniendo nuestros hombros 
para así levantar 
a aquellos que cayeron 
gritando LIBERTAD 

Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra 
que ponga LIBERTAD

Sonarán las campanas 
desde los campanarios 
y los campos desiertos 
volverán a granar 
unas espigas altas 
dispuestas para el pan 

Para un pan que en los siglos 
nunca fue repartido 
entre todos aquellos 
que hicieron lo posible 
por empujar la historia 
hacia la LIBERTAD. 

Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra 
que ponga LIBERTAD

También será posible 
que esa hermosa mañana 
ni tú, ni yo, ni el otro 
la lleguemos a ver, 
pero habrá que empujarla 
para que pueda ser. 

Que sea como un viento 
que arranque los matojos 
surgiendo la verdad 
y limpie los caminos 
de siglos de destrozos 
contra la LIBERTAD. 

Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra 
que ponga LIBERTAD.

Gracias por la Esperanza que siempre nos has dado !!!

mércores, decembro 28, 2016

O Courel agarda por nós...





Ogallá Uxío Novoneyra nos leve da man polos soutos e cumes do Courel...

para coñecer mellor o que estamos botando a perder !!!

un mundo prístino que esmorece ...!!!

*

Courel agarda por nós !








domingo, decembro 25, 2016

Vigo Motor

No vídeo cada movemento de cámara é un bache que repercute no ciclousuario...



As festas gastronómicas proliferan como as "tapas" na cidade olívica.

Hoxe imos falar desas outras tapas, que poden facer moito daño ao ciclista que é capaz de aventurarse en bicicleta por Vigo. Aínda hai moitos conductores que ignoran que o código da circulación permítelles pisar a liña contínua para adiantar a un ciclista, e claro, como temen máis a multa que romperlle a crisma ao ciclista non dubidan un instante en pasar rozando sen piedade algunha!

Aínda que cada día son máis os conductores que comprenden a indefensión do ciclista na cidade, a súa comprensión ten límites cando se ven obrigados a reducir a marcha por culpa do ciclousuario que levan diante...

¿Pero que fai ese?  ¿Por que non arrimará e deixará pasar?   Malditas bicicletas!

O que non poden comprender é que Vigo está cheo de tapas! 
De tapas de sumidoiros, de tapas de rexistros de auga, de tapas de arquetas do gas, de tapas de compañías de comunicacións como Telefónica ou R... e de rachóns no asfalto (arredor das tapas) se un ciclista colle mal unha desas trampas pode rematar no Hospital...

Cicais agora comprenda os itinerarios erráticos que dan algúns ciclistas na cidade olívica. É para non matarse, e para coidar as rodas da súa bicicleta...!

Sabemos que nunca teremos en Vigo un carril-bici en condicións, pero, alomenos, deberamos coidar o asfaltado das rúas para garantir a seguridade de todos! 

Pregúntome se o casco branco dos enxeñeiros de camiños non lles permitirá abrir os ollos para revisar os traballos das empresas de servizos que furan a cidade.

Supoño que ninguén asumiría que o parqué do seu salón tivese centos de táboas a distinto nivel -alegando a urxencia da colocación- o noso parqué (o de todos) é o asfalto das rúas que percorremos a diario.

Outros efectos colaterais debido á neglixencia dos técnicos son os ruídos insoportables cada vez que un autobús percute o tambor da tapa, convertendo Vigo na cidade que rompe os índices de ruído urbano!

Mentres unha nova xeración aprende a acelerar e facer todo o ruído posible grazas á subvención municipal as motos de 125 cc. pagan menos que un billete de bus (1,10 €)  e aparcar nas aceiras entrando e saíndo delas sen escrúpulo algún!

O Alcalde, algunha responsabilidade terá neste asunto...?





sábado, novembro 05, 2016

Felicidade Interior Bruta

Bután crea o índice FIB
Felicidade Interior Bruta 

domingo, outubro 30, 2016

En Marea : radiografía política




Coruña:

Antón Sánchez

Luca Chao

Manuel Lago

Magdalena Barahona (renuncia) - Flora Miranda (toma posesión 11-09-18)

Pancho Casal


Lugo:

Luis Villares

Paula Vazquez


Ourense:

Ánxeles Cuña

David Rodríguez


Pontevedra:

Carmen Santos

Marcos Cal

Eva Solla Así calquera é Comunista !

Paula Quinteiro

Juan Merlo (dimitiu) - Julia Torregrosa (toma posesión 8-05-18)



En Marea no Congreso:

Anxo Fernán Vello * (Congreso)

Ángela Rodríguez * (Congreso)

Alexandra Fernández * (Congreso)

Yolanda Díaz * (Congreso)

Antón Gómez Reino * (Congreso)


En Marea no Senado :

Vanessa Angustia Gómez * (Senado)
Viaxa a Caracas para certificar o Referendum da ANC de Nicolás Maduro



En Marea (AGE) no Parlamento Europeo :

Lidia Senra * (Europarlamento)


Mareas que suben por transparencia !!!

Marea Atlántica * Xulio Ferreiro

Compostela Aberta * Martiño Noriega  *  Compostela Aberta

Ferrol en Común * Jorge Suárez


Mareas que baixan por escurantismo !!!

Marea de Vigo Rubén Pérez Correa

martes, agosto 23, 2016

No son accidentes, son Asesinatos !



Cuándo alguien sale a la carretera dispuesto a llevarse por delante a los más débiles existe INTENCIONALIDAD en los hechos que determinan la muerte de peatones, ciclistas, motoristas... o cualquier otra persona que se tropiece con estos ASESINOS anónimos, disfrazados de conductores.

Lo sabemos y seguimos ignorándolo, pero considerar simples accidentes de circulación las trágicas consecuencias de quienes al volante de sus automóviles (generalmente de alta gama o furgonetas) son capaces de trasladar sus frustraciones a los demás (embriaguez, vejez, falta de reconocimiento social o problemas económicos...) no es casualidad.

Un permiso de circulación en España es realmente una Licencia para Matar.  Bien lo saben  las compañías aseguradoras cuando las indemnizaciones por muerte corren a cargo del Seguro Obligatorio o en su defecto por el Consorcio de Compensación de Seguros.

Así el negocio continúa y existen todo tipo de triquiñuelas para garantizar al asegurado la renovación de su Licencia para MATAR GRATIS (aunque el cliente tenga más de 80 años!)

1º La legislación actual convierte en dulce homicidio (no más de cuatro años de cárcel) lo que realmente se un puro ASESINATO.

2º La defensa civil asociada a las pólizas de seguro facilitan los Recursos Jurídicos a quiénes ni siquiera se preocupan por conocer el estado de sus víctimas. La frase es siempre la misma: hablen con mi abogado!

3º Una vez enfriada convenientemente la TRAGEDIA mediante todo tipo de dilaciones judiciales, el caso llega a la mesa de un juez hundido por decenas de informes periciales contradictorios y que además carece de medios y conocimientos para investigar dichas contradicciones como FRAUDES a la Justicia y/o simples perjurios a sabiendas.

Conclusión: el muerto lleva 7 años bajo tierra mientras su familia, viuda o huérfanos tienen que soportar una horrorosa pérdida ya irrecuperable, mientras nuestro ASESINO (travestido de víctima de accidente de tráfico) obtiene todos los pronunciamientos favorables, todas las reducciones de pena o su plena exención por motivos de edad o por carecer de antecedentes penales... (vaya usted a saber cuántos crímenes ha provocado en su vida y nadie ha descubierto jamás... darse a la fuga sale a cuenta!).

Al final tenemos al MISERABLE dispuesto a salir nuevamente a la carretera para seguir dando rienda suelta a sus frustraciones A CAMBIO DE NUESTRAS VIDAS !!!

Es esto lo que queremos?

sábado, xaneiro 02, 2016

Es la avaricia...




Vivimos en sociedades opulentas en las que, sin embargo, pocas cosas funcionan y no precisamente porque falte dinero sino más bien porque nos encontramos bloqueados por un exceso de avaricia, lo queremos todo, lo queremos ya y lo queremos para nosotros... (los demás no importan!)

Recuerdo una antigua virtud, hoy ni valorada quizás por miedo a "perder algo" la hemos convertido en vicio, en algo que no debemos mostrar ni siquiera cuando verdaderamente la deseamos, quizás alguien podría pensar que ocultamos algún malsano interés cuando ejercemos la generosidad...?

Que palabra tan rara, generosidad, en la cafetería acaparamos el periódico mientras consultamos el wahstapp, y si alguien nos pide permiso para consultar el diario, respondemos molestos: no lo he leído todavía... (y no lo leerás pues eres esclavo del móvil y el periódico ya no dice nada verdaderamente interesante!), pero tú lo tienes y no lo soltarás aunque se caiga el mundo...

Generosidad, cuando ciclistas expulsados de la calzada por conductores que amenazan su integridad abusan de indefensos peatones lanzándose a gran velocidad por aceras y pasos de cebra... es eso generosidad? Y cuando son los peatones quiénes invaden las escasísimas zonas para bicicletas y caminan de tres en fondo o plantan su carrito con niño en el medio mientras charlan tranquilamente... es también esta una conducta generosa?

Otros que se presentan a las elecciones en mareas reclamando mayor participación política e intervención en las decisiones públicas, cuando reciben uno, dos, tres correos informando sobre algún asunto que afecta a la ciudadanía ni siquiera responden con una línea de cortesía... es esto generosidad?

Algunos son buenos organizadores de eventos deportivos o recreativos, aportan sus furgonetas, botellines de agua, fruta fresca, instalan megafonías, pancartas, cámaras de vídeo... todo un dispendio de medios y recursos, pero se olvidan siempre de sonreir... curioso modo de mostrar su generosidad.

LLenamos aceras y plazas con terrazas, muy cómodas, pero cada vez más caras!  Cuando nadie les cobra tasas por los metros ocupados en la vía pública no sólo no reducen el coste de las consumiciones sino que aprovechan para redondear al alza mientras desaparecen pinchos y tapas ofrecidas al cliente y, a la vez, despiden y contratan camareros mal pagados que apenas son capaces de mantener atendida la terraza... así muestran su generosidad con la ciudad que los apoya?

Por sacar nuestro propio dinero en un cajero instalado en la vía pública nos cobran 2 €uros pero cuando alguien propone cobrarle al banco 6000 €uros/año por instalar sus cajeros en las calles nos tachan de comunistas, cuánta generosidad...

Al fin y al cabo y por más vueltas que le doy el mundo mejoraría si, al menos, fuésemos conscientes de nuestra AVARICIA!
 



mércores, setembro 30, 2015

Doloroso silencio


Papá, mamá: Me ejecutarán mañana de mañana. Quiero daros ánimos. Pensad que yo muero pero que la vida sigue.
 
Recuerdo que en tu última visita, papá, me habías dicho que fuese valiente, como un buen gallego. Lo he sido, te lo aseguro. Cuando me fusilen mañana pediré que no me tapen los ojos, para ver la muerte de frente.
 
Siento tener que dejaros. Lo siento por vosotros que sois viejos y sé que me queréis mucho, como yo os quiero. No por mí. Pero tenéis que consolaros pensando que tenéis muchos hijos, que todo el pueblo es vuestro hijo, al menos yo así os lo pido.
 
¿Recordáis lo que dije en el juicio? Que mi muerte sea la última que dicte un tribunal militar. Ese era mi deseo. Pero tengo la seguridad de que habrá mucho más. 
¡Mala suerte!
 
¡Cuánto siento morir sin poder daros ni siquiera mi último abrazo! Pero no os preocupéis, cada vez que abracéis a Fernando, el niño de Mary, o a Manolo, haceros a la idea de que yo continúo con ellos. Además, yo estaré siempre con vosotros, os lo aseguro.
 
Una semana más y cumpliría 25 años. Muero joven pero estoy contento y convencido. Haced todo lo posible por llevarme a Vigo. Como los nichos de la familia están ocupados, enterradme, si podéis, en el cementerio civil, al lado de la tumba de Ricardo Mella. 
 
Nada más. 
 
Un abrazo muy fuerte, el último.
 
Adiós papá, adiós mamá.
 
Vuestro hijo: José Humberto




Septiembre del 75 
Documental


Al  Alba